ย
“เจ้ารู้ได้อย่างไรกันว่ามีสมบัติฟ้าดินอยู่” เจ้าอ้วนชวีถาม
“ข้าเคยไปยังโลกย่อส่วนอีกแห่งหนึ่งมาก่อน กฎเกณฑ์คล้ายคลึงกันกับโลกย่อส่วนแห่งนี้เลยทีเดียว ซึ่งมีเพียงแค่คนระดับต่ำกว่าระดับเทพขั้นสุดยอดลงมาเท่านั้นจึงจะเข้าไปได้ ตอนนั้นข้าเคยเห็นสัตว์อสูรวิเศษพื้นถิ่น โดยทั่วไปแล้วพวกนั้นไม่มีทางลงมือกับมนุษย์ นอกเสียจากว่ามีสถานการณ์อะไรพิเศษ” กัวเพ่ยเพ่ยพูด
“เจ้าเคยไปที่โลกย่อส่วนแห่งอื่นมาแล้วด้วยหรือ”
กัวเพ่ยเพ่ยพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ระยะเวลาที่โลกย่อส่วนพรรค์นี้ปรากฏขึ้นนั้นไร้ซึ่งแบบแผน แต่ยามที่ปรากฏขึ้น ดินแดนแต่ละแห่งก็จะได้รับข่าวแล้วส่งคนที่ตรงตามกฎเกณฑ์เข้าไป หลายปีก่อนหน้านี้ข้าเคยโชคดีได้เข้าไปครั้งหนึ่ง”
“พี่หญิงใหญ่ พวกเราจะเข้าไปกันหรือไม่” กัวเลี่ยงมองท้องฟ้าที่ดูคล้ายจะถูกแรงสะท้อนของการต่อสู้จนกลายเป็นสีแดงฉานแล้วถามขึ้น
“ไม่ไปหรอก” กัวเพ่ยเพ่ยพูด “ การต่อสู้ของพวกเขาจะต้องยืดเยื้อออกไปถึงพรุ่งนี้เช้าเป็นอย่างน้อย พวกเราเข้าไปคืนนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
“อ้อ”
คนตระกูลกัวทั้งหลายถูกโน้มน้าวด้วยวาจาของกัวเพ่ยเพ่ย นางบอกว่าไม่ไป คนเหล่านั้นจึงนั่งลงอีกครั้ง
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดู
