ถ้าหากรู้ก่อนเมื่อครู่ก็คงไม่กินลงไปมากมายถึงเพียงนั้นหรอก” กัวเลี่ยงพูดพลางลูบท้องอันแน่นตึงของตัวเอง
กัวเพ่ยเพ่ยมองน้องชายตนอย่างจนใจแล้วอดที่จะก้าวเข้าไปต่อยเขาทีหนึ่งมิได้ ทำให้นางขายหน้าผู้อื่นอีกแล้ว!
แต่ดูเหมือนว่าในคืนนี้ตัวนางเองก็กินข้าวไปมากที่สุดนับตั้งแต่ตัวเองเกิดมาเลยก็ว่าได้
คนอื่นๆ ในตระกูลกัวก็เช่นเดียวกัน ดูเหมือนว่าทุกคนจะกินกันจนอิ่มแปล้ทั้งสิ้น ก่อนหน้านี้พวกเขาล้วนไม่เคยกินมากมายขนาดนี้
“บรู๊วววว…”
ทันใดนั้นเสียงเห่าหอนเสียงหนึ่งก็ทำให้กลุ่มคนที่กำลังเกียจคร้านเพราะความพอใจตื่นตระหนกขึ้นมา ทุกคนพากันลุกขึ้นยืนแล้วมองไปยังทิศทางที่เสียงเห่าหอนนั้นดังลอยมา
“ปัง…”
หลังจากนั้นไม่นาน พลังที่เหลือจากการต่อสู้ก็ลอยมา ถึงแม้ว่าจะอยู่ไกลออกไปมาก พวกเขาก็ยังคงรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันชวนให้คนตื่นตระหนก
“ดูจากความเคลื่อนไหวนี้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นการต่อสู้ระหว่างสัตว์อสูรเทพระดับจ้าววิญญาณขั้นสุดยอดสองตน” กัวเพ่ยเพ่ยพูด
“มาจากใจกลางหุบเขา” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ดูเหมือนว่าทางด้านนั้นจะมีสมบัติฟ้าดินบางอย่างอยู่ จึงเป็นไปได้ที่จะก่อให้เกิดการต่อสู้ในระดับนี้ขึ้นมา” กัวเพ่ยเพ่ยเอ่
