เคราะห์และดาวบริวารรอบๆ ดวงอาทิตย์เหล่านั้นนั่นเอง
โลกกว้างใหญ่ไร้ขีดจำกัด!
นี่คือสิ่งที่ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ข้อสรุปออกมาในครั้งนี้
แต่ไม่ว่าโลกจะกว้างใหญ่เพียงใด โลกของพวกเขาก็อยู่ภายในใจของพวกเขา
หัวใจกว้างใหญ่เแค่ไหน โลกของพวกเขาก็กว้างใหญ่แค่นั้น!
เมื่อคิดได้เช่นนี้แล้วเธอจึงค่อยๆ สงบลงแล้วเคี่ยวโจ๊กต่อไป
พวกเว่ยจือฉีก็ค่อยๆ ยอมรับเรื่องนี้เช่นเดียวกัน ไม่เสียทีที่อยู่กับซือหม่าโยวเย่ว์มานาน ความสามารถในการยอมรับจึงแข็งแกร่งเช่นนี้
“ไม่ว่าโลกใบนี้จะกว้างใหญ่เพียงใด สิ่งที่พวกเราทำได้ในตอนนี้ก็คือการยกระดับพลังยุทธ์ของตนเอง” เจ้าอ้วนชวีพูดพลางกำหมัดแน่น
“ใช่แล้ว มีเพียงการทำให้ตนมีพลังยุทธ์มากพอ จึงจะไปเปิดหูเปิดตายังสถานที่แห่งอื่นๆ ได้” ซือหม่าโยวเล่อก็พยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้นเช่นกัน
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นว่าพวกเขาไม่ได้ถูกทำร้ายเพราะเรื่องนี้จึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“ต้มโจ๊กเสร็จเรียบร้อยแล้ว”
เธอดับไฟใต้เตา พวกเป่ยกงถังหยิบชามของตัวเองไปตักมาคนละชาม แล้วกินด้วยกันกับอาหารรสเลิศที่เป่ยกงถังทำเมื่อครู่
“อาหารที่พวกเจ้าทำช่างอร่อยเหลือเกิน เมื่อครู่ข้ากินเนื้อย่างไปมากมายถึงเพียงนั้น แน่นท้องไปหมดแล้ว
