ึงฟาดศีรษะเขาฉาดใหญ่
“พี่หญิง ท่านตีข้าทำไมกัน” กัวเลี่ยงลูบศีรษะตนเองพลางจ้องมองกัวเพ่ยเพ่ยเขม็ง
กัวเพ่ยเพ่ยใช้สองมือเท้าเอวพลางตวาดว่า “เก็บน้ำลายของเจ้าเสีย อย่าทำให้ข้าขายขี้หน้าผู้อื่นเขาสิ!”
ถึงแม้ว่ากัวเลี่ยงจะไม่พอใจนัก แต่ก็ยังเก็บงำท่าทีตะกละตะกลามนั้นไป ก่อนจะหันไปยิ้มตาหยีมองสองคนที่กำลังปรุงอาหารอยู่แล้วเอ่ยว่า “โยวเย่ว์เอ๋ย สิ่งนี้… สิ่งนี้…”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูท่าทางของเขาแล้วยิ้มถามว่า “เจ้าอยากกินหรือ”
กัวเลี่ยงพยักหน้าอย่างแรง เขามองเนื้อย่างด้วยสองตาเป็นประกาย
กัวเพ่ยเพ่ยดึงตัวกัวเลี่ยงแล้วเอ่ยว่า “ปกติน้องชายผู้นี้ของข้าชมชอบการกินเป็นอย่างยิ่ง พวกเจ้าอย่าได้ใส่ใจเลยนะ”
“ไม่เป็นไรหรอก พวกเราก็ชอบกินกันหมดทุกคนเช่นกัน” เว่ยจือฉีพูด
“ถึงอย่างไรพวกเราก็เตรียมอาหารเอาไว้มากพอดูทีเดียว พวกเจ้าจะมากินด้วยกันก็ได้นะ แต่พอกินของพวกนี้หมด ก็ต้องจัดการตัวเองแล้วนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
นักกินตัวยงมีอยู่ทั่วทุกหนแห่งจริงๆ!
ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกว่าการที่ตัวเองชอบกินนั้นออกจะแปลกอยู่บ้าง แต่เมื่อได้สัมผัสผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงพบว่ายังมีผู้คนอีกมากมายที่ชอบกินเช่นเด
