ือหม่าโยวหลานหลับตาลงรับสัมผัสครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทิศทางนั้นมีสิ่งใดอยู่ แต่ระลอกคลื่นค่อนข้างใหญ่เลยทีเดียว ข้าว่าของสิ่งนั้นจะต้องไม่เลวแน่!”
“เช่นนั้นพวกเราไปดูทางนั้นกันดีกว่านะ” ซือหม่าโยวเย่ว์เรียกตัวเจ้าวิหคน้อยออกมา
“ทางด้านนั้นก็มีเช่นกัน” ซือหม่าโยวหลานชี้ไปยังอีกทิศทางหนึ่ง
“ดูเหมือนว่าทุกหนแห่งในนี้จะมีสิ่งล้ำค่าเต็มไปหมดเลยสินะ” ซือหม่าโยวเล่อพูด
“ในเมื่อพวกเรามีคนตั้งมากมาย มิสู้แยกย้ายกันเคลื่อนไหวดีกว่า” ซือหม่าโยวฉิงกล่าว
“ก็ได้นะ” ซือหม่าโยวหลินพยักหน้า
พวกเขามีกันทั้งหมดสิบสี่คน แบ่งออกเป็นสองกลุ่มแล้วแยกย้ายกันไปแสวงโชคได้อย่างสบายๆ
“ไม่เลวนะ ถึงอย่างไรพลังยุทธ์ของพวกเราในตอนนี้ก็ไม่อ่อนแอแล้ว หากพบคนดินแดนอื่นก็คงจะไม่ลำบากมากนักหรอก” ซือหม่าโยวหยางพูด “ถ้าหากแยกย้ายกัน ไม่แน่ว่าอาจจะหาสิ่งล้ำค่าพบมากขึ้นก็เป็นได้”
ซือหม่าโยวหลานไม่เห็นด้วยอยู่บ้าง จึงเอ่ยว่า “แต่พวกเรามีเวลาเพียงปีเดียวเท่านั้นนะ ถ้าหากถึงเวลาแล้วพวกเรายังไม่พบกันอีก คนอื่นๆ ก็ไม่ต้องติดอยู่ที่นี่ไปตลอดกาลหรอกหรือ”
“ข้ามีวิธี” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางหยิบเอาก้อนหยกที่ดูเหมือนห
