สิบลี้ก็ไม่นับว่าไกลนะ พอถึงเวลาจะต้องหาอีกฝ่ายเจออย่างแน่นอน” ซือหม่าโยวหมิงพูด
“เช่นนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันเดินทางได้แล้วล่ะ” ซือหม่าโยวฉิงเอ่ย
เพียงไม่นานซือหม่าโยวหลินก็กลับมา ซึ่งทุกคนได้แบ่งกลุ่มกันเรียบร้อยแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์ไปกับเป่ยกงถัง เว่ยจือฉี โอวหยางเฟย เจ้าอ้วนชวี เสี่ยวถู และซือหม่าโยวเล่อ เป็นกลุ่มที่หนึ่ง ส่วนซือหม่าโยวฉิง ซือหม่าโยวหลาน ซือหม่าโยวหยาง ซือหม่าโยวหมิง ซือหม่าโยวฉี ซือหม่าโยวหราน และซือหม่าโยวหลินเป็นอีกกลุ่ม
“ในเมื่อแบ่งกลุ่มกันเรียบร้อย ทุกคนก็แยกย้ายกันเดินทางได้แล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “หินแม่ลูกนี้ก็แบ่งให้พวกเจ้าเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต้องคอยติดต่อกันอย่าให้ขาดนะ ถ้าหากพบอะไรเข้าจะต้องติดต่อผู้อื่นด้วยล่ะ”
“ได้”
ไม่นานหลังจากนั้น คนทั้งสองกลุ่มก็เหินทะยานแยกย้ายกันไปตามทิศทางที่ซือหม่าโยวหลานบอก
กลุ่มของซือหม่าโยวเย่ว์นั่งอยู่บนหลังเจ้าวิหคน้อย เพียงไม่นานก็มาถึงภูเขาขนาดมหึมาแห่งหนึ่ง
“น่าจะเป็นที่นี่แหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด เธอตบหลังเจ้าวิหคน้อย เจ้าวิหคน้อยจึงพาพวกเขาร่อนลงบนพื้นดิน
“ตรงนี้เคยมีคนมาก่อนแล้วนี่” เว่ยจือฉีเอ่ย
