พวกซือหม่าโยวเย่ว์มองไปตามสายตาของเขา ก็เห็นว่ามีรอยเท้ามนุษย์อยู่จริงๆ ทั้งยังมีร่องรอยของการเดินทางอีกด้วย ดูจากความสดใหม่ของร่องรอยนี้แล้ว คนเหล่านั้นน่าจะเพิ่งมาถึงที่นี่ได้ไม่นานนัก
“พวกเราไปดูในภูเขากันดีกว่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
ร่างจำแลงของเจ้าวิหคน้อยร่อนลงบนบ่าซือหม่าโยวเย่ว์ จากนั้นพวกเขาจึงเดินมุ่งหน้าเข้าไปในภูเขา
เดินอยู่ครึ่งวัน หลังจากข้ามผ่านภูเขาหลายลูก เสี่ยวถูก็ดึงชายเสื้อของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “พี่สาว ทางนั้นมีสิ่งล้ำค่าอยู่”
“เจ้าก็รับสัมผัสสิ่งล้ำค่าได้เช่นกันหรือ” เจ้าอ้วนชวีมองเสี่ยวถูอย่างตกตะลึง
เสี่ยวถูพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ข้าได้กลิ่นหอมตลบอบอวลอย่างยิ่งเลยละ”
“พวกเราเข้าไปดูกันดีกว่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
พวกเขาเดินไปตามทิศทางที่เสี่ยวถูชี้ครู่หนึ่ง ก็เห็นดอกจื่อซวีที่กำลังเบ่งบานดอกหนึ่งอยู่ที่ก้นหน้าผา
“พี่ใหญ่ มีดอกจื่อซวีอยู่!” พวกเขายังไม่ทันเอ่ยวาจา น้ำเสียงหยาบกระด้างเสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลังพวกเขา
