เฝิงตงดูเป็นคนซื่อตรง เมื่อได้ยินคำบ่นว่าของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วจึงอดหลั่งเหงื่อเยียบเย็นมิได้ ท่านเจ้าหุบเขารองทำให้คนเกรงกลัวมากกว่าท่านเจ้าหุบเขาใหญ่ แต่เจ้าหุบเขาน้อยผู้นี้กลับกล้าพูดถึงเขาเช่นนี้ได้
แต่ได้ยินมาว่าดูเหมือนท่านเจ้าหุบเขารองจะรักใคร่ศิษย์คนเล็กผู้นี้เป็นอย่างยิ่ง ดูจากสิ่งต่างๆ ที่เขาทำให้เธอหลังจากกลับไปก็รู้แล้ว
“ท่านอาเฝิง ท่านอาจารย์ยังมีคำอธิบายอื่นใดอีกหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
เฝิงตงตกใจกับคำเรียกหาว่าท่านอาเฝิงของเธอจนสะดุ้งคราหนึ่ง ตนเป็นมารเฒ่าอายุหลายร้อยปีเชียวนะ แต่กลับถูกคนเรียกว่าท่านอาเสียอย่างนั้น
“ท่านเจ้าหุบเขารองบอกว่าให้ข้าส่งท่านไปยังจุดที่โลกย่อส่วนปรากฏขึ้น” เฝิงตงเอ่ยตอบ
“ข้าไปได้เพียงคนเดียวเท่านั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ท่านเจ้าหุบเขารองมิได้บอก แต่ตอนที่ข้าจากมา ท่านเจ้าหุบเขาใหญ่ได้บอกกับข้าเอาไว้ว่าห้วงมิติที่เข็มทิศนี้เปิดได้ไม่ใหญ่นัก ทั้งยังไม่ค่อยเสถียรสักเท่าไร การส่งท่านไปเพียงคนเดียวก็ลำบากพอสมควรแล้ว ถ้าหากยังมีคนไปด้วยอีก เกรงว่าจะต้านรับไม่ไหวน่ะสิ” เฝิงตงพูด
“อ้อ… ก็หมายความว่าตอนเข้าไป มีคนได้เพียงคนเดียวเท่านั้นใช่
