ยวเย่ว์ว่า “สองคนนั้นตายแล้ว”
“ไม่ตายสิถึงจะแปลก!” ซือหม่าโยวเย่ว์มิได้รู้สึกเหนือความคาดหมาย ภายในนั้น แม้กระทั่งพวกเขาไปก็ยังรับไม่ไหว ไม่ต้องพูดถึงพวกหลี่มู่สองคนนั้นเลย
พวกเขากลับไปยังเมืองวิเศษแล้วก็พบว่าตระกูลซือหม่าไม่มีความเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย พอเข้าไปดูก็พบว่าทุกคนยังคงทำสิ่งที่ควรทำ ท่าทางเหมือนไม่เคยมีใครมาเลย
“สมาคมนักหลอมยามิได้มาหาเรื่องหรอกหรือ” เธอพูดอย่างสงสัย
“ศิษย์พี่ของเจ้าให้คนของตำหนักผู้วิเศษออกหน้าแทนแล้วน่ะสิ” ซือหม่าเลี่ยและซือหม่าหลินเดินเข้ามาแล้วเอ่ยขึ้น
“อ้อ ดูเหมือนว่าการให้เขารออยู่ที่นี่จะเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วสินะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“จัดการสองคนนั้นเรียบร้อยแล้วหรือ” ซือหม่าเลี่ยถาม
“อื้ม” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
“คนตระกูลหลี่เล่า” ซือหม่าหลินถาม
มีแต่วัยรุ่นเลือดร้อนกันทั้งนั้น กลัวแต่ว่าพวกเขาจะควบคุมอารมณ์ตนเองไม่อยู่น่ะสิ
“หึๆ”
เมื่อพูดถึงคนตระกูลหลี่ คนตระกูลซือหม่าต่างอดหัวเราะออกมามิได้
“แค่กๆ พวกเขากลับไปกันหมดแล้ว! ข้าสังหารเพียงแค่หลี่มู่และหลี่เฟยเท่านั้น มิได้สังหารคนที่เหลือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
พวกซือหม่าหลินเห็นสีหน้าของคนอื่นๆ
