แล้วก็รู้ว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน จึงเอ่ยถามว่า “จากนั้นเล่า”
“จากนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์กะพริบตาปริบๆ แล้วพูดว่า “ไม่มีแล้ว!”
“เช่นนั้นพวกเขาหัวเราะอะไรกัน” ซือหม่าหลินชี้พวกซือหม่าโยวหยางพลางเอ่ยถาม
“ท่านปู่หลิน ท่านไม่รู้หรอกว่าโยวเย่ว์ปล้นทรัพย์คนตระกูลหลี่เสียจนหมดตัวเลย!” ซือหม่าโยวหยางพูดยิ้มๆ
“ปล้นจนหมดตัวหรือ” คนที่ไม่ได้ไปพากันมองซือหม่าโยวเย่ว์ เธอไปเป็นขโมยขโจรอย่างนั้นหรือ
“ท่านไม่รู้หรอกว่าถึงแม้โยวเย่ว์จะปล่อยตัวคนตระกูลหลี่ไป แต่บอกว่าได้รับความตื่นตระหนกตกใจ ต้องการการปลอบขวัญ จึงได้ริบเอาแหวนเก็บวัตถุของทุกคนในตระกูลหลี่มาหมด รวมทั้งของมีค่าติดตัวทั้งหลายก็ถูกปล้นชิงมาจนสิ้น” ตอนนี้ซือหม่าโยวหยางนึกถึงนิสัยราวกับโจรของซือหม่าโยวเย่ว์ขึ้นมาแล้วก็อดหัวเราะมิได้ จึงเอ่ยว่า “ปรากฏว่าตอนที่คนตระกูลหลี่จากไปนั้น นอกจากเสื้อผ้าที่สวมติดตัวแล้วก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีกเลย”
“ข้ารู้สึกว่าถ้าหากมิใช่เพราะประมุขตระกูลหลี่อยู่ด้วย เกรงว่าโยวเย่ว์คงจะเหลือให้พวกเขาเพียงแค่กางเกงชั้นในตัวเดียวแล้ว!” ซือหม่าโยวเล่อพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์ถลึงตาใส่พวกเขาทีหนึ่งแล้วเอ่ย
