ว่า “จะมิให้ตระกูลหลี่ชดใช้อะไรเลยได้อย่างไรกัน! เหลือเสื้อผ้าเอาไว้ให้พวกเขาก็นับว่าไม่เลวแล้ว!”
ทุกคนหัวเราะ ดูเหมือนว่าเธอคงจะคิดเช่นนั้นจริงๆ สินะ!
“แล้วเจ้าคิดจะทำเช่นไรกับตระกูลน่าหลานเล่า” ซือหม่าหลินถาม
“น่าหลานหลานผู้นั้นเจ้าเล่ห์เป็นอย่างยิ่ง นางมิได้ออกหน้าเองโดยตรง นอกจากนี้ตอนนี้ตัวคนก็ไม่อยู่แล้วด้วย ทำให้พวกเราไม่มีหลักฐาน คงได้แต่ปล่อยตระกูลน่าหลานไป” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างไม่ยินยอมอยู่บ้าง
“เช่นนั้นหากเกิดเรื่องขึ้นในภายหน้า ก็ให้ตระกูลน่าหลานรับหน้าไปก็แล้วกัน!” ซือหม่าเลี่ยพูด
พวกเขาเข้ามาใกล้พื้นสมุทร รู้ว่าระยะนี้พื้นสมุทรปั่นป่วน เกรงว่ากำลังจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น ดังนั้นจึงวางแผนว่าหากเกิดเรื่องอันใดขึ้นในภายหน้าก็ให้ตระกูลน่าหลานรับหน้าไป
สมกับที่เป็นปู่หลานกันจริงๆ เหมือนกันแม้กระทั่งความคิด
ซือหม่าโยวเย่ว์คว้าแขนซือหม่าเลี่ยเอาไว้พร้อมรอยยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ข้าก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน!”
“ในเมื่อไม่มีธุระอะไรแล้ว เช่นนั้นพวกเราเตรียมตัวกลับเมืองอันหยางกันเถิด” ซือหม่าหลินพูด
“ได้เลย” ที่คนตระกูลซือหม่ายังอยู่ก็เพื่อตามหาพวกซือหม่าโยวเย่ว์ ตอนนี้พวกเขากลับมาแล้ว จึงไ
