ม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป
“น่าเสียดายนัก ที่ไม่ได้เข้าร่วมงานประลองในตอนท้าย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างเสียใจอยู่บ้าง
“ความจริงแล้วก็ไม่มีอะไรน่าดูนักหรอก ก็แค่นักหลอมยา นักหลอมวัตถุ และนักฝึกสัตว์อสูรจำนวนหนึ่งมาแสดงให้ดูต่อหน้าธารกำนัลเท่านั้นเอง” ซือหม่าโยวเล่อพูด
อันที่จริงแล้วมิใช่เพียงแค่เธอกับซือหม่าโยวหลินเท่านั้น คนตระกูลซือหม่าคนอื่นๆ ก็มิได้เข้าร่วมงานประลองในตอนท้ายแต่อย่างใด เพราะทุกคนต่างไปตามหาตัวพวกเธอกันหมด
“ใช่แล้ว พวกเป่ยกงเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์นึกขึ้นมาได้ว่าตั้งแต่ตนกลับมายังไม่เห็นพวกเป่ยกงถังเลย จึงเอ่ยถามขึ้น
“พวกเขาไปกับโอวหยางแล้ว น่าจะไปตามหาพวกเจ้าในภูเขา พวกเขายังไม่กลับมาเลย ดังนั้นจึงยังไม่รู้ข่าวว่าพวกเจ้ากลับมาแล้ว” ซือหม่าโยวหยางพูด
“อ้อ เช่นนั้นข้าไปติดต่อพวกเขาก่อนนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบก็เดินออกไปข้างๆ แล้วหยิบหินแม่ลูกมาติดต่อกับพวกเป่ยกงถัง
เพียงไม่นานเธอก็กลับมาแล้วพูดว่า “ตอนนี้พวกเขาอยู่ในภูเขากันจริงๆ ด้วย กำลังเตรียมตัวกลับมาแล้ว”
“อืม พวกเจ้าลองดูสิว่ายังมีเรื่องอันใดอีกหรือไม่ หากยังมีก็รีบจัดการเสีย พอพวกเป่ยกงถังกลับมาพวกเราจะ
