ได้ออกเดินทางกันเลย” ซือหม่าหลินพูด
“ทราบแล้ว”
ซือหม่าโยวเย่ว์ครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “ข้าขอตัวออกไปสักครู่”
“เจ้าจะไปไหนหรือ” ซือหม่าโยวหลานถาม
“ไปบ้านตระกูลลู่น่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดแล้วหมุนกายออกไป
หนึ่งชั่วยามเศษ ซือหม่าโยวเย่ว์ก็มาถึงตระกูลลู่แล้วเคาะประตู
ลู่ยวนมาเปิดประตู เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์จึงเอ่ยว่า “โยวเย่ว์ เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย!”
ลู่หย่วนและลู่เฟยได้ยินเสียงของลู่ยวนแล้วจึงพากันออกมาจากห้อง เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ต่างก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “พวกเราบอกแล้วว่าเจ้าจะต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน!”
“ก่อนหน้านี้พี่รองกลับมาบอกว่าพวกเจ้ากลับมาแล้ว พวกเราก็ยังไม่เชื่อกันสักเท่าไหร่นัก คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเรื่องจริง!” ลู่หย่วนพูดอย่างเบิกบานใจ
ซือหม่าโยวเย่ว์เข้าไปในลานบ้านพร้อมรอยยิ้ม หลังจากลู่ยวนปิดประตูแล้วก็ตามเข้ามาด้วย
เธอเข้ามาแล้วมองดูบ้านที่ยังคงชำรุดทรุดโทรมพลางเอ่ยว่า “ข้าเป็นคนโชคดีนัก ไม่มีทางตายง่ายๆ เช่นนั้นหรอก ระยะนี้คนเหล่านั้นยังมาหาเรื่องพวกเจ้าอยู่อีกหรือไม่”
“เปล่าเลย หลังจากที่คนพวกนั้นถูกพวกเจ้าทำร้ายจนพิการก็ไม่เคยโผล่มาอีกเลย” ลู่ยวนพูด “พูดขึ้นมาแล้วก็ต้องขอบคุณ
