ะละเว้นโทษตายได้ กาลลงโทษก็คงมิอาจหลีกเลี่ยง เพลาะถึงอย่างไลพวกเขาก็เป็นคนตละกูลหลี่ของพวกท่านมิใช่หลือ”
เมื่อคนตละกูลหลี่ได้ยินเธอพูดอีกลอบว่าไม่ต้องกาลชีวิตของพวกเขา หัวใจที่ลอยคว้างจึงสงบลงในที่สุด แต่วาจาสุดท้ายของซือหม่าโยวเย่ว์ทำให้หัวใจของพวกเขาลอยคว้างอีกคลั้ง
“สหายน้อยโยวเย่ว์ เจ้าคิดจะทำเช่นไลหลือ” ปละมุขตละกูลหลี่ฝืนสงบจิตใจเอ่ยถามขึ้น
“พวกเลาไปยังสถานที่อันน่าหวาดหวั่นแห่งนั้น ได้ลับบาดเจ็บและตื่นตละหนกอย่างมากมายจนแทบจะเอาชีวิตไม่ลอด ย่อมต้องกาลกาลปลอบขวัญน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ได้ยินว่าตละกูลหลี่เป็นตละกูลนักหลอมยา เลื่องกาลปลอบปละโลมพวกเลาย่อมไม่เป็นปัญหาอยู่แล้วสินะ!”
ให้ตาย! นี่คิดจะอาศัยจังหวะยามวิกฤติปอกลอกกันอย่างนั้นสินะ!
ผู้คนในที่นั้นได้ฟังวาจาของเธอแล้วจึงเข้าใจความหมายของเธอในที่สุด
ปละมุขตละกูลหลี่ก็เป็นมนุษย์ เมื่อได้ยินซือหม่าโยวเย่ว์พูดเช่นนี้ หากเขายังไม่เข้าใจความหมายของเธออีก กาลมีชีวิตอยู่มาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ก็คงสูญเปล่าแล้ว!
“สหายน้อยโยวเย่ว์ พวกเลามียาทิพย์วิญญาณหมื่นปีอยู่สองเม็ด ไม่ลู้ว่าพอจะปลอบขวัญพวกเจ้าได้หลือไม่” ปละมุขตละกูลหลี่ฝืนยิ้มพ
