สีหน้าทวงบุญคุณของรองประธานสมาคมเฉียนแล้วเอ่ยว่า “จะใช่การหลงเข้าไปหรือไม่ คิดว่าหลี่มู่คงจะรู้ดีที่สุดมิใช่หรือ ข้าว่ารองประธานสมาคมเฉียนก็น่าจะรู้ด้วยเช่นกันนะ”
“รู้อะไรกัน ไม้อ่อนเจ้าไม่ชอบคงจะชอบไม้แข็งสินะ!” รองประธานสมาคมเฉียนชักสีหน้าในทันใด
“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ข้าไม่ชอบไม้ไหนทั้งนั้นแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “วันนี้ข้าก็แค่อยากมาคิดบัญชีกับหลี่มู่เท่านั้น รองประธานสมาคมเฉียน ท่านดูอยู่เฉยๆ ไม่ต้องสอดมือยุ่งเกี่ยวจะดีกว่านะ”
“เหลวไหล!” รองประธานสมาคมเฉียนตะโกนเสียงดังลั่นอย่างเดือดดาล แววตาที่มองซือหม่าโยวเย่ว์นั้นแทบจะมีเพลิงโทสะลุกโชน
หลายปีที่ผ่านมายังไม่เคยมีใครกล้าพูดจาเช่นนี้กับตนมาก่อนเลย!
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่มองเขา หากแต่มองหลี่มู่แล้วเอ่ยว่า “หลี่มู่ หลายวันมานี้เจ้าคงเตรียมใจเอาไว้พร้อมแล้วสินะ”
ตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์ปรากฏตัวขึ้น หลี่มู่ก็เข้าสู่สภาวะชะงักงันไปเรียบร้อยแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ถึงแม้จะมีรองประธานสมาคมเฉียนเอ่ยรับรองกับเขาว่าจะต้องไม่เป็นไรแน่ เขาก็ยังหวาดกลัวอย่างไร้ที่สิ้นสุดจากก้นบึ้งของหัวใจอยู่ดี
แววอาฆาตในดวงตาของซือหม่าโยวเย่ว์จริงจังถึงเพียงนั้น ทำให้เ
