คนตระกูลซือหม่าทั้งหมดมองไปยังคนที่นั่งอยู่บนหลังสัตว์อสูรวิเศษเดินมุ่งหน้ามาหาพวกเขา ทุกคนต่างเบิกตาโพลง
ทันใดนั้นทุกคนก็ร้องขึ้นมาอย่างยินดี
“โยวเย่ว์ โยวหลิน พวกเจ้ายังไม่ตายนี่!”
“ช่างดีเสียจริง!”
ข้าบอกแล้วว่าพวกเขาไม่มีทางตายหรอก!”
พวกซือหม่าโยวเล่อวิ่งเข้ามาหา ซือหม่าโยวเย่ว์ลงมาจากหลังย่ากวง เมื่อเห็นความอ่อนล้าและความตื่นเต้นบนใบหน้าของพี่ชายทั้งสี่แล้วจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ชายทั้งหลาย ข้ากลับมาแล้ว”
ซือหม่าโยวหมิงตบบ่าเธอพลางเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้งอยู่บ้าง “กลับมาก็ดีแล้ว!”
คนอื่นๆ ในตระกูลซือหม่าก็ล้อมวงเข้ามาด้วยเช่นกัน เมื่อเห็นทั้งสองคนกลับมาอย่างสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน บนใบหน้าจึงมีรอยยิ้มตื่นเต้นดีใจผุดขึ้นมา
“ขอโทษด้วยที่ทำให้ทุกคนต้องเป็นกังวล” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางพยักหน้าให้กับทุกคน
“กลับมาก็ดีแล้ว” ซือหม่าโยวหยางก้าวเข้าไปตบบ่าทั้งสองคนพลางเอ่ยว่า “ในเมื่อกลับมาแล้ว เข้าไปข้างในก่อนแล้วค่อยคุยกันดีกว่านะ”
“ดี” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นผู้คนล้อมวงมุงดูอยู่ไม่น้อย จึงพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปพร้อมกับทุกคน
“ที่บ้านมีเรื่อง ท่านประมุขตระกูลกับผู้อาวุโสจึงกลับไปกันหมดแล้ว
