เหลือเพียงแค่รุ่นท่านพ่อข้ากับพวกเราเท่านั้นที่อยู่ตามหาเจ้าต่อ” ซือหม่าโยวหยางพูดไปด้วยเดินไปด้วย “แต่ท่านปู่หลินกับท่านปู่เลี่ยยังอยู่กันต่อนะ”
พวกเขาเดินเข้าไปได้ไม่ไกลก็เห็นซือหม่าหลิน เมื่อเห็นพวกเขาสองคนกลับมาแล้วจึงพูดอย่างเรียบเรื่อยประโยคหนึ่งว่า “กลับมาก็ดีแล้ว”
ซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าโยวหลินเดินเข้าไปคารวะซือหม่าหลินแล้วเอ่ยว่า “ท่านปู่ พวกเรากลับมาแล้ว”
“ท่านปู่หลิน”
“มีอะไรจะพูดก็ไปว่ากันที่โถงรับแขกเถิด” ซือหม่าหลินพูด
ขณะนี้เอง เสียงของซือหม่าเลี่ยก็ดังแว่วมา “โยวเย่ว์กลับมาแล้วหรือ”
จากนั้นเงาร่างของเขาก็วิ่งมาถึงเรือนอย่างรีบร้อน เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์จึงตะคอกใส่เธอว่า “เจ้าเด็กนี่ไปเล่นที่ไหนมา”
“ข้ามิได้ไปเล่นเสียหน่อย” ซือหม่าโยวเย่ว์ปฏิเสธเสียงค่อย
“ยังจะบอกว่าเปล่าอีกหรือ” ซือหม่าเลี่ยฟาดร่างเธอฝ่ามือหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “มีหินแม่ลูกอยู่ทั้งที เหตุใดจึงไม่ติดต่อกับที่บ้านตั้งหลายวันเล่า”
ถึงแม้ทุกคนต่างก็รู้ว่าเธอมีวิธีการรักษาชีวิตอยู่มากมาย แต่เป็นเพราะไม่อาจติดต่อเธอผ่านหินแม่ลูกได้ ทุกคนจึงเป็นกังวลขึ้นมา
“ลืมไปเลยว่ามีสิ่งนี้อยู่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เล
