ี่ย อย่าเพิ่งโมโหไปเลย พวกเรามาลองฟังกันดูก่อนดีกว่าว่าเจ้าเด็กสองคนนี้ไปเผชิญกับสิ่งใดมา” ซือหม่าหลินพูด
“ใช่แล้ว ท่านปู่ ท่านทำเช่นนี้ น้องห้าก็ไม่มีเวลาเล่าให้พวกเราฟังเลยสิว่าไปอยู่ที่ไหนตลอดช่วงที่ผ่านมานี้” ซือหม่าโยวหรานพูด “ถ้าหากน้องห้ามิได้ไปเผชิญกับสิ่งใดจนทำให้มิอาจปลีกตัวมาได้ ก็ไม่มีทางไม่ติดต่อกับพวกเราหรอก”
ซือหม่าโยวเย่ว์รีบพยักหน้า พี่สามช่างเข้าใจเธออย่างแท้จริง!
“ไปกันเถิด” ซือหม่าเลี่ยก็แค่ร้อนรนไปชั่วครู่ เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์กลับมาจึงอดที่จะตะคอกสักหน่อยไม่ได้
เมื่อสมาชิกหลักไปยังโถงรับแขกคนอื่นๆ จึงรีบตามไปด้วย
ซือหม่าเลี่ยและซือหม่าหลินคือผู้อาวุโสสองคนที่อยู่ต่อ จึงนั่งบนที่นั่งประธาน ถัดมาเป็นสี่พี่น้องซือหม่าโยวหมิง บวกกับซือหม่าโยวหยาง สุดท้ายจึงเป็นซือหม่าโยวเย่ว์กับซือหม่าโยวหลินตัวต้นเรื่องทั้งสอง
“พี่สาม เหตุใดพวกท่านจึงต้องไปตามหาพวกเราที่เทือกเขาหมื่นอสูรด้วยเล่า” หลังจากที่ซือหม่าโยวเย่ว์เข้าไปแล้วจึงเอ่ยถามขึ้นก่อน
“เพราะสมาคมนักหลอมยาบอกว่าพวกเจ้าไปป้วนเปี้ยนที่สมาคมนักหลอมยาแล้วหลงเข้าไปในค่ายกลนำส่งของพวกเขา จนถูกส่งตัวไปยังส่วนลึกของเท
