ือกเขาหมื่นอสูรน่ะสิ” ซือหม่าโยวหรานพูด “แท้ที่จริงแล้วพวกเจ้าไปอยู่ที่ไหนมาตลอดสิบกว่าวันนี้กันแน่”
ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะอย่างเย็นชาก่อนจะเอ่ยว่า “ความจริงแล้วพวกเราถูกส่งตัวไปต่างหาก แต่มิได้ส่งไปยังส่วนลึกของเทือกเขาหมื่นอสูรหรอกนะ หากแต่ถูกส่งไปยังเบื้องล่างของเขาภาพมังกรต่างหากเล่า”
“เบื้องล่างของเขาภาพมังกรอย่างนั้นหรือ นั่นมิใช่…” ซือหม่าโยวหยางร้อง
“ใช่แล้ว พวกเราถูกส่งตัวไปยังสถานที่ที่สะกดสัตว์อสูรร้ายเอาไว้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ก็คือสถานที่ที่เจ้าไก่ฟ้าได้รับบาดเจ็บนั่นน่ะหรือ” ซือหม่าเลี่ยหัวใจสั่นสะท้าน แม้กระทั่งเจ้าไก่ฟ้าไป ตอนกลับมายังบาดเจ็บปางตาย ถ้าหากพวกเขาถูกส่งตัวไปที่นั่นแล้วกลับมาได้ นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!
มิน่าเล่า เธอจึงไม่มีเวลาติดต่อกับพวกเขาเลย สถานที่แห่งนั้นอันตรายทุกฝีก้าว การไม่ระมัดระวังเพียงชั่วครู่อาจหมายถึงชีวิต!
“ที่แท้แล้วนี่มันเรื่องอันใดกันแน่ พวกเจ้าเล่าให้พวกเราฟังทีซิ” ซือหม่าหลินพูด
“ได้เลย”
จากนั้นซือหม่าโยวเย่ว์จึงเล่าเรื่องที่หลี่มู่วางแผนให้สาวใช้ของเหยียนลู่มาล่อลวงตนไปติดกับดัก แล้วใช้ค่ายกลนำส่งส่งตัวพวกตนไปที่ใต้เขาภาพมังกรให้ฟังรอบหนึ่
