จึงมีสภาพร่างกายเป็นหญิง เมื่อครู่ไม่ได้ระวังเผลอยืดตัวขึ้นมาเล็กน้อย ผิวพรรณขาวราวหิมะบริเวณทรวงอกอวบ เนินอกผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในน้ำ คิดไม่ถึงว่าจะถูกเขาเห็นเข้าเสียแล้ว
“บ้านปู่ท่านน่ะสิ!” เธอตวาดเสียงหนึ่งก่อนจะถอดสร้อยข้อมือม่านถัวแล้วโยนลงในถังน้ำ หวังจะให้น้ำท่วมสร้อยข้อมือม่านถัว
“เฮ้อ…สถานการณ์ในตอนนี้มันช่างย่ำแย่เสียจริง” เธอพิงขอบถังไม้ เมื่อนึกถึงร่างกายอันยุ่งเหยิงของตัวเองในตอนนี้แล้วก็อดที่จะยิ้มขมขื่นมิได้
เธอนึกถึงประสบการณ์ที่เบื้องล่างของเทือกเขาหมื่นอสูรของตนขึ้นมา ดวงตาทั้งสองก็ค่อยๆ เปียกชื้น
“เฟิงเอ๋อร์ น้องพี่…” สองมือเธอปิดหน้าเอาไว้ คิดจะใช้น้ำลบล้างคราบน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม
“พี่หญิง ข้าจะรอท่านกลับมาหาข้านะ…” เสียงของซีเหมินเฟิงยังคงก้องสะท้อนอยู่ในหู
“น้องชาย เจ้ารอข้านะ ข้าจะไปหาเจ้าแน่ ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ไหน จงรอข้านะ…”
เธอค่อยๆ ฟื้นฟูความทรงจำที่เลือนหายไปเหล่านั้นขึ้นมาตามการฟื้นฟูวิญญาณของเธอในตอนนี้ ถึงแม้ว่าจะยังนึกไม่ออกทั้งหมด แต่เมื่อใดที่นึกถึงคนบางคนหรือเรื่องบางเรื่อง เธอก็พอจะนึกถึงความทรงจำที่เกี่ยวข้องกันขึ้นมาได้
ถึงแม้ว่าหลายปีมานี้เธอจะไม่เคยตั้งใจ
