นึกถึงความทรงจำที่หายไปในชาตินั้น แต่เธอก็มิได้ลืมเลือนว่าตัวเองยังมีตัวตนนี้…ซีเหมินโยวเย่ว์
เพราะว่าการมีตัวตนอยู่ของเจ้าคำรามน้อยก็คือร่องรอยอันมิอาจลบเลือนได้ของชาติภพนั้น
เธอเข้าใจมานานแล้วว่าหลังจากตนถูกสังหารบนโลกแล้วมิได้เข้ามาภายในร่างกายนี้โดยตรง หากแต่กลายเป็นซีเหมินโยวเย่ว์ซึ่งใช้ชีวิตอยู่ที่ดินแดนเบื้องบนมาเนิ่นนานเพียงใดก็มิอาจทราบได้
เธอมีสมาชิกครอบครัวใหม่ มีมารดาที่รักใคร่ทะนุถนอมตน ทั้งยังมีน้องชายผู้น่ารักและขี้อ้อน ทว่าต่อมาตระกูลซีเหมินถูกล้างผลาญ ซึ่งดูจากความทรงจำอันกระจัดกระจายแล้ว เธอยังเป็นตัวต้นเหตุอีกด้วย
ต่อมาเมื่อเธอตายไป วิญญาณได้รับความเสียหาย ดังนั้นในตอนที่เข้าสู่ร่างกายนี้ จึงได้ลืมเลือนเรื่องราวในชาติของซีเหมินโยวเย่ว์ไป ตอนนี้เมื่อวิญญาณฟื้นฟูขึ้น เธอจึงค่อยๆ นึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาได้
เธอแช่อยู่ในถังน้ำไม่รู้นานเท่าใด เมื่อผู้คนภายนอกกระวนกระวายกันขึ้นมา เธอจึงค่อยออกมาจากห้องของตน
“พี่ชาย!” เสี่ยวถูได้ยินเสียงประตูห้องเปิดจึงเดินเข้ามาอย่างรีบร้อนแล้วเอ่ยว่า “พี่ชาย พวกเขาบอกว่าท่านได้รับบาดเจ็บ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
“เสี่ยวถู เจ้าออกจากการปลีกวิเว
