กแล้วหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามพลางลูบศีรษะเสี่ยวถู
“อื้ม ความจริงข้าออกจากการปลีกวิเวกนานแล้ว เพียงแต่ข้าอยากตกผลึกสักหน่อยก่อน จึงใช้เวลาอีกระยะหนึ่งน่ะ” เสี่ยวถูพูด “พี่ชาย ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม”
“ข้าไม่เป็นไร” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เจ้าไม่ได้ออกไปนานเพียงใดแล้ว”
“ครึ่งปีแล้ว” เสี่ยวถูตอบ
“อีกประเดี๋ยวข้าจะพาเจ้าออกไปเลื่อนระดับก็แล้วกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ย
“เยี่ยมเลย” เสี่ยวถูยิ้มอย่างเบิกบานใจ
เธอบอกว่าจะพาเขาออกไป นั่นก็หมายความว่าช่วงนี้เขาไม่ต้องติดอยู่ภายในเจดีย์วิญญาณแล้ว
ซือหม่าโยวหลินเดินเข้ามาแล้วพูดว่า “หลังจากเจ้าออกไปแล้วคิดจะทำเช่นไรหรือ”
ประกายหนาวเหน็บวาบผ่านนัยน์ตาของซือหม่าโยวเย่ว์ เธอเอ่ยว่า “ข้าเคยบอกแล้วว่า ถ้าหากข้ามีชีวิตรอดกลับมาได้ หลี่มู่ต้องถึงคราวตายแน่นอน ในเมื่อตอนนี้จะกลับไปแล้ว ก็ต้องหาทางทำให้คำพูดข้าเป็นจริงให้ได้สิ”
“แล้วผู้อื่นเล่า”
“ปรมาจารย์ค่ายกลผู้นั้นสมควรตายนัก ยังมี…น่าหลานหลานด้วย!” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยเสียงเข้ม
“น่าหลานหลานหรือ”
“เฮอะ ถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือหลี่มู่ แต่ที่จริงแล้วเป็นแผนของน่าหลานหลานต่างหากเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ย “นางจะ
