ต้องบอกหลี่มู่ว่าข้าลวนลามนาง แล้วให้หลี่มู่คิดหาหนทางกำจัดข้าแน่ เช่นนี้นางก็ไม่ต้องออกหน้า แล้วยังส่งข้าไปตายได้ด้วย”
“เหตุใดนางจึงอยากทำร้ายเจ้าหรือ” ซือหม่าโยวหลินไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอ จึงไม่เข้าใจว่าเหตุใดน่าหลานหลานจึงอยากทำร้ายเธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์พาซือหม่าโยวหลินไปยังโต๊ะหินในลานบ้าน ก่อนจะนั่งลงแล้วเอ่ยว่า “เพราะพวกเราเป็นศัตรูเก่ากันน่ะสิ”
“ศัตรูเก่าหรือ”
“อืม นางก็ออกมาจากอาณาจักรตงเฉินเช่นเดียวกัน ตอนอยู่ที่อาณาจักรตงเฉิน ตระกูลซือหม่ากับตระกูลน่าหลานเป็นอริกัน เมื่อหกปีก่อนนางก็เคยลงมือสังหารข้ามาแล้ว น่าเสียดายที่ข้าดวงแข็งจึงรอดมาได้ ทั้งยังได้ตัวเพลิงชาดมาโดยบังเอิญอีกด้วย ต่อมาเมื่อข้าออกจากอาณาจักรตงเฉิน คิดไม่ถึงว่านางก็จะออกมาด้วยเช่นกัน”
“พวกเจ้ามิได้พบหน้ากันมานานปีถึงเพียงนี้ นางยังอยากจะลงไม้ลงมือกับเจ้าอีก” นัยน์ตาของซือหม่าโยวหลินมีแววอาฆาตวาบผ่าน
“ข้าคิดว่ามิได้มีเพียงแค่นางคนเดียวเท่านั้นหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “นางรู้ว่าข้าหลอมยาได้ ฝึกสัตว์อสูรได้ นอกจากนี้ในตอนนั้นยังฝึกสัตว์อสูรทิพย์ให้เชื่องได้ด้วย ดังนั้นเรื่องที่ตระกูลซือหม่า
