มมืด
“เฮ้ย…” เพลิงชาดตะโกนเสียงดังลั่น ปราณวิญญาณเหล่านั้นจึงกลับไปยังพื้นที่ของตนอย่างเชื่อฟัง
ในขณะที่พลังวิญญาณปั่นป่วนนั้นซือหม่าโยวเย่ว์ได้พยายามควบคุมปราณวิญญาณเหล่านั้นอย่างสุดกำลัง แต่ผลลัพธ์ก็ยังสู้เสียงตวาดของเพลิงชาดไม่ได้เลย
เมื่อภายในร่างกายกลับมาสงบแล้ว เธอจึงค่อยลืมตาขึ้น
“ขอบคุณผู้อาวุโสมาก” เธอคารวะไปทางหมอกดำ
“มีเหตุย่อมมีผล เหตุและผลเกี่ยวเนื่องกัน วันนี้เกิดเหตุ พรุ่งนี้เกิดผล ตอนนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าหรอก” หมอกดำพูด “เอาละ สิ่งที่ข้าพอจะช่วยเจ้าได้ ข้าก็ช่วยไปหมดแล้ว เจ้าออกไปได้แล้วละ”
“ผู้อาวุโส ข้ามีข้อสงสัยหนึ่งอยากจะถามสักหน่อย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“อะไรหรือ”
“พวกเขาบอกว่าผนึกของข้าคลายออกแล้ว หลังจากที่กลิ่นอายบนร่างเปลี่ยนแปลงไปแล้ว ข้าได้ตวาดจนธารน้ำใต้ดินแปลกประหลาดนั่นถอยกลับไป ข้าอยากรู้ว่าเป็นเพราะอะไรหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ธารน้ำใต้ดินสายนั้นน่ะหรือ” หมอกดำนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ ราวกับกำลังคิดหาเหตุผล ในขณะที่ซือหม่าโยวเย่ว์คิดว่าเขาคงตอบไม่ได้แล้วนั้นเอง เขาก็พูดอย่างเรียบเรื่อยประโยคหนึ่งว่า “นั่นมิใช่ธารน้ำหรอก มันคือสัตว์อสูรอเวจีตนหนึ่งต่างหาก
