เรือนของนางไม่น่าจะอยู่ห่างไกลถึงเพียงนี้กระมัง”
สาวใช้ผู้นั้นแย้มยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูของข้ามิได้จะพบท่านที่เรือน นางมีเรื่องบางอย่างอยากจะพูดกับท่าน ดังนั้นจึงได้เลือกสถานที่ที่ค่อนข้างเงียบสงบเอาไว้โดยเฉพาะน่ะเจ้าค่ะ อีกประเดี๋ยวพวกเราก็จะไปถึงกันแล้ว”
ถึงแม้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะเกิดความกังขาขึ้นมาในใจ แต่ก็ยังเดินตามนางต่อไป อีกไม่กี่นาทีต่อมา พวกเธอก็มาถึงเรือนอันรกร้างแห่งหนึ่ง ภายในศาลาพักร้อนของเรือนยังมีกับแกล้มและสุราไหหนึ่งวางอยู่ด้วย
“คุณชายโยวเย่ว์โปรดรอในศาลาพักร้อนสักครู่นะเจ้าคะ อีกประเดี๋ยวคุณหนูของข้าก็จะมาถึงแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้พูดจบแล้วเดินจากไป
ซือหม่าโยวเย่ว์เดินมาถึงด้านในศาลาพักร้อน เมื่อเห็นสุราอาหารบนโต๊ะ มุมปากก็ยกเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น
“ดูเหมือนมีคนจงใจล่อลวงข้ามาที่นี่สินะ!” เธอพูดอย่างเฉยชาประโยคหนึ่ง ทำให้หลี่มู่ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของเรือนหัวใจเต้นรัว แล้วรีบกดกลไกในมือทันที
“พรึ่บ…”
แผ่นหินใต้เท้าของเธอแยกออกจากกันอย่างฉับพลัน ทำให้เธอร่วงหล่นลงไปในทันที
“โยวเย่ว์!” เสียงเรียกอันร้อนรนดังมาจากบริเวณเรือนนั้น ซือหม่าโยวเย่ว์ยังไม่ทันได้เห็นว่านั่นคือใครก็ร
