์ถามพลางถลึงตาใส่เขา
“กลับขึ้นไปเบื้องบนมาน่ะ” อูหลิงอวี่พูด “ตอนที่ไปค่อนข้างรีบร้อนจึงไม่ได้บอกเจ้าก่อน พอกลับมาแล้วก็รีบมาหาเจ้าเลย”
“เกิดเรื่องอันใดขึ้นอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม “เกิดเรื่องกับท่านอาจารย์ใช่หรือไม่”
“ตาเฒ่านั่นจะไปเกิดเรื่องอันใดได้เล่า เจ้ารักษาบาดแผลของเขาจนหายดีแล้ว พอกลับไปก็โอ้อวดเสียเต็มประดา แต่ยังจัดการเรื่องของเจ้าไม่เสร็จ เขาจึงยังกลับลงมาไม่ได้ชั่วคราวน่ะ” อูหลิงอวี่พูด
“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงกลับไปอย่างกะทันหันเล่า”
อูหลิงอวี่กระโดดลงมาจากหน้าต่างพร้อมกับกอดหมอนเอาไว้ในอ้อมแขน เขาเข้ามานั่งพิงหัวเตียงของซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “ตาแก่หนังเหนียวที่ตำหนักผู้วิเศษผู้นั้นออกจากการปลีกวิเวกแล้วเรียกตัวข้ากลับไป จัดการอยู่ไม่กี่วันก็กลับมาแล้ว ท่านอาจารย์ให้ข้าบอกเจ้าว่าให้รออีกสักสองสามวัน”
“อ้อ”
“ข้าเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก ขอพักอยู่กับเจ้าตรงนี้สักประเดี๋ยวนะ” อูหลิงอวี่พูดจบแล้วหลับตาลง… หลับไปทั้งอย่างนั้นเอง
เดิมทีซือหม่าโยวเย่ว์ยังคิดอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ริมฝีปากก็ขยับไหว กลืนคำพูดกลับลงไป
หมัวซาออกมาจากสร้อยข้อ
