ลองหรือไม่”
“อาจจะรับนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ข้าเข้าใจแล้ว” ซางเฉียงหลีพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ข้าจะไปพบเจ้าแน่!”
พอพูดจบเขาก็ดีดร่างขึ้นแล้วกลับไปยังที่นั่งของตระกูลซาง
ผู้ชมมองหน้ากันไปมา เรื่องนี้จบสิ้นลงเช่นนี้น่ะหรือ เดิมทียังคิดว่าจะได้เห็นการประลองที่มีสีสันสักยกหนึ่ง หรือการโจมตีอันบ้าคลั่ง แต่คิดไม่ถึงว่าจะจบลงเช่นนี้
เป็นผู้ถูกท้า แต่กลับปฏิเสธต่อหน้าธารกำนัล อาจทำให้ถูกผู้อื่นดูแคลนเอาได้ จึงไม่เคยมีใครปฏิเสธผู้อื่นเมื่อถูกท้าประลองในงานประลองมาก่อนเลย คิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะปฏิเสธโดยไม่หยุดคิดเลยเสียด้วยซ้ำ
และผู้ท้าประลองที่ถูกปฏิเสธต่อหน้าธารกำนัลนั้นก็เป็นเรื่องน่าขายหน้าอย่างยิ่ง แต่ซางเฉียงหลีก็แค่พูดกับซือหม่าโยวเย่ว์สองประโยคแล้วกลับไป นอกจากนี้ยังไม่มีความกระอักกระอ่วนที่ถูกปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย เรื่องนี้ก็ชวนให้คนตกตะลึงยิ่งนัก
“มีแต่คนทำอะไรนอกลู่นอกทางกันทั้งนั้น!”
ทั้งผู้ท้าประลองและผู้ถูกท้าประลองล้วนไม่แสดงท่าทีใดๆ เรื่องจึงผ่านไปเช่นนี้เองเมื่อเห็นซางเฉียงหลีกลับไปเช่นนี้ ผู้มีพรสวรรค์หลายคนล้วนแสดงสีหน้าไม่น่ามอง ซือหม่าโยวหลินยังดีหน่อย หั่วจือเหยียนรอ
