ู่พยักหน้า
“ความจริงแล้วข้าก็มาจากอาณาจักรตงเฉินเช่นเดียวกัน ข้ากับเขารู้จักกันตั้งแต่เด็กแล้ว แต่ก็มีความสัมพันธ์ไม่ดีต่อกันมาโดยตลอด” น่าหลานหลานพูด
หลี่มู่คิดไม่ถึงว่าน่าหลานหลานก็ออกมาจากสถานที่เนรเทศเช่นเดียวกัน แต่เรื่องนี้ก็มิได้ส่งผลกระทบต่อความรู้สึกที่เขามีให้นางแต่อย่างใด
“ที่อาณาจักรตงเฉิน ตระกูลซือหม่าและตระกูลน่าหลานก็เป็นอริกันเหมือนกับที่นี่ น้องชายข้าก็ถูกเขาฆ่าตาย แม้กระทั่งศพของเขาข้าก็ยังไม่ได้เห็นเลยด้วยซ้ำ” น่าหลานหลานร้องไห้ “คิดไม่ถึงว่าคราวนี้พวกเราจะได้พบกันที่เมืองวิเศษ ก่อนหน้านี้ก็ยังดี วันนี้ช่วงกลางวันเขาบอกว่าถ้าหากข้าอยากรู้เรื่องน้องชายข้า ให้ข้าไปพบเขาตามลำพัง”
“เจ้าก็เลยไปหาเขาคนเดียวอย่างนั้นหรือ” หลี่มู่ถาม
“อื้ม” น่าหลานหลานพยักหน้า “ข้าอยากรู้เรื่องน้องชายข้ามากเหลือเกิน ก็เลยไปน่ะ ใครจะไปคิดว่าเขาจะ… จะทำเรื่องเช่นนี้กับข้าได้ ฮือๆๆ ถ้าหากมิใช่เพราะสาวใช้เป็นห่วงข้าแล้วลอบติดตามไปเงียบๆ เกรงว่าตอนนี้ข้าคงจะถูก…”
น่าหลานหลานพูดต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว นางฟุบลงบนโต๊ะแล้วร้องไห้อย่างเจ็บปวด
หลี่มู่ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยอย่างเคียดแค้นว่า “ซือหม่า
