อยู่แล้ว บวกกับที่กายภาพได้รับการกระตุ้นในตอนนี้ จึงแผ่กลิ่นอายสูงส่งไร้มลทินออกมา ทำให้หลี่มู่หลงใหลจนหน้ามืดตามัวได้อย่างง่ายดาย บวกกับแววตาอันเศร้าสร้อยราวกับดอกหลีที่ต้องสายฝนในยามนี้ ทำเอาหลี่มู่แทบหลอมละลาย จนแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะดึงนางเข้ามาปลอบประโลมในอ้อมกอดตน
น่าหลานหลานถูกเขาถามเช่นนี้ น้ำตาก็ร่วงลงมาอีก นางหันหน้าหนีแล้วเอ่ยว่า “ท่านอย่าถามเลยดีกว่า”
“จะได้อย่างไรกันเล่า เจ้าร้องไห้หนักขนาดนี้ ไม่ว่าจะเป็นใคร ข้าก็จะไม่ปล่อยมันไปแน่! หลานเอ๋อร์ เจ้าบอกมาสิ ข้าจะไปล้างแค้นให้เจ้าเอง” หลี่มู่เอ่ยอย่างแค้นเคือง
“ข้า… ข้าไม่กล้าพูดหรอก” น่าหลานหลานเอ่ย “พี่หลี่ ข้ารู้ว่าท่านดีกับหลานเอ๋อร์ยิ่งนัก แต่ท่านอย่าถามอีกเลยนะ ไม่อย่างนั้นหลานเอ๋อร์คงได้แต่ปลิดชีพตัวเองด้วยความละอายแน่”
หลี่มู่ได้ฟังวาจาของนางแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เมื่อเห็นนางหันไปอีกทาง รอยสีแดงที่คอปรากฏให้เห็นรำไร เขาจึงดึงเสื้อผ้าของนางลงเล็กน้อย รอยริมฝีปากก็ปรากฏชัดสู่สายตา
“นี่เจ้า…” เขาเบิกตาโพลงอย่างตกใจมองดูรอยริมฝีปากนั้น อีกทั้งยังมองท่าท
