ไหนหรือ” เจ้าไก่ฟ้าถาม
“ห้วงมิติของข้าเอง ภายในเจดีย์วิญญาณน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ยามปกติพวกเจ้าคำรามน้อยล้วนฝึกยุทธ์กันอยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปเจ้าก็มาอยู่ที่นี่ด้วยได้นะ”
“สภาพแวดล้อมที่นี่ใช้ได้เลยนะ” เจ้าไก่ฟ้าพูด
“ข้าจะพาเจ้าไปเดินชมรอบๆ เอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พาเขาไปยังคลังยา หอหนังสือสะสม และโกดังเก็บของ
หลังจากไปดูจนทั่วรอบหนึ่งแล้ว ทั้งสองก็นั่งลงที่ยอดเขา เบื้องล่างเป็นแปลงสมุนไพรไกลสุดลูกหูลูกตา
“เจ้าไก่ฟ้า วันนั้นเจ้าพบสิ่งใดที่เบื้องล่างของเทือกเขาหมื่นอสูรหรือ เหตุใดจึงได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนั้นเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” เจ้าไก่ฟ้าพูด “ข้าเพียงแค่รู้สึกถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยขุมหนึ่งเท่านั้น ก็เลยเข้าไปดู คิดไม่ถึงว่าด้านล่างจะมีสิ่งกีดขวางอยู่มากมาย ข้าบุกฝ่าอยู่หลายวัน สิ้นเปลืองเวลาไปไม่น้อย มีบางทีที่วันหนึ่งอาจจะเข้าใกล้ได้เพียงแค่ไม่กี่เมตรเท่านั้น”
“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงยังเดินหน้าต่อไปอีกเล่า เจ้าไม่รู้หรือว่ามันอันตรายน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
เจ้าไก่ฟ้ามองเธอแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เพราะยิ่งเข้าใกล้ศูนย์กลาง กลิ่นอายนั้นก็ยิ่งแข็งแกร่ง และยิ่งคุ้นเคยมากขึ้นด้วย”
“กลิ่นอายใดกันที่ทำให้เจ้ามุมานะได้ถึงขนาดที่ยอมเอาชีวิตไปเสี่ยงอันตรายเพราะอยากรู้ว่าคือสิ่งใด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างไม่เห็นด้วย
เจ้าไก่ฟ้ายิ้มขมขื่นพลางเอ่ยว่า “ถึงแม้ว่าข้าจะใ
