ที่แล้วหรือว่าชาตินี้ก็มีคนที่ชอบดูเรื่องครึกครื้นอยู่เช่นเดียวกัน เธอมักจะดูอยู่ห่างๆ ด้วยสายตาเย็นชาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือร้ายก็ไม่เข้าไปข้องเกี่ยวทั้งสิ้น
ทันใดนั้นเธอก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง จึงเงยหน้ามองไปทางด้านซ้าย เงาร่างคนร่างหนึ่งยืนอยู่บนหลังคา เมื่อเห็นเธอ เขาก็ลงมาจากข้างบนนั้น
“ข้ากลับมาแล้ว” ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเมื่อเจ้าไก่ฟ้ามองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วจึงเอ่ยประโยคนี้ออกมาโดยสัญชาตญาณ
ไม่รู้ว่าเขาเริ่มเห็นเธอเป็นดังบ้านตั้งแต่เมื่อใดกัน
ซือหม่าโยวเย่ว์ทุบลงบนไหล่ของเขาหมัดหนึ่งพลางเบ้ปากแล้วเอ่ยอย่างโมโหว่า “เจ้าวิ่งแจ้นไปที่ไหนมาตั้งนานถึงเพียงนี้ถึงเพิ่งจะกลับ แล้วสายรุ้งเล่า”
เจ้าไก่ฟ้ามองดูดวงหน้าเล็กอันโกรธขึ้งของซือหม่าโยวเย่ว์ แต่สิ่งที่คิดขึ้นมาในห้วงสมองกลับเป็นใบหน้าซีดเผือดของเธอยามอยู่ในอ้อมแขนตน
หลังจากทำพันธสัญญาแล้วเขาถึงได้รู้ว่าเธอเป็นสตรี เมื่อเห็นว่าเธอได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยเหลือตน ความใกล้ชิดที่มิอาจอธิบายเป็นคำพูดได้บางอย่างก็เอ่อท้นในใจ
เขายิ้มแล้วเอ่ยว่า “ข้าส่งนางกลับตระกูลไปแล้วล่ะ”
“อยู่ที่โลกเบื้องบนใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ชักมือของตนกลับมา
“ใช่” เจ้าไก่ฟ้าพูด
“เจ้าส่งนางกลับไปทำไมกัน อยู่ที่นี่ดีที่สุดแล้วมิใช่หรือ นั่นภรรยาเจ้าทั้งคนเลยนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“การกลับไปจะดีกับนางมากกว่า” เจ้าไก่ฟ้าอธิบาย “ตอนนี้พลังจากสายโลหิตข
