ดว่าน่าจะไปที่โลกเบื้องบนกระมัง” เป่ยกงถังคาดเดา “ตอนที่ข้าอยู่บนนั้นเคยได้ยินว่ามีสถานที่หนึ่งที่มีตระกูลวิหคเพลิงอยู่”
“ไปยังเบื้องบนแล้วหรือ…” ซือหม่าโยวเย่ว์กัดน่องไก่อย่างรุนแรงคำหนึ่ง แต่ละคนแห่ไปเบื้องบนกันหมด งามหน้าจริงๆ เลย!
ตกเย็นวันรุ่งขึ้น คนผู้หนึ่งมายังตระกูลซือหม่า เป็นถึงท่านอ๋องแห่งอาณาจักรทักษิณายาตรและสหายรักของซือหม่าโยวเย่ว์ โอวหยางเฟยจึงถูกพาตัวตรงไปยังลานบ้านของซือหม่าโยวเย่ว์
ซือหม่าโยวเย่ว์ที่นอนอยู่บนเตียงเห็นโอวหยางเฟยแล้วยังคงทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ทำให้โอวหยางเฟยอดขมวดคิ้วมิได้
“บาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
“บาดเจ็บไม่มากนักหรอก แต่ข้าอยากออกไปแล้วพวกเขาไม่ยอม ทว่าตัวเองกลับวิ่งไปโน่นมานี่ มีเพียงเจ้าที่ดีหน่อย มาถึงแล้วก็มาหาข้าเลย!” ซือหม่าโยวเย่ว์ก้าวลงจากเตียงแล้วไปยังโถงรับแขกด้านนอกกับโอวหยางเฟย
“ท่านอ๋องโอวหยาง เป็นท่านอ๋องแล้วรู้สึกเช่นไรบ้างหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มพลางรินน้ำชาให้เขา
เมื่อเห็นเธอใช้เปลวเพลิงต้มน้ำ โอวหยางเฟยจึงเอ่ยว่า “มิได้บอกว่าเจ้าใช้ปราณวิญญาณไม่ได้หรอกหรือ”
“ใช้ได้ตั้งนานแล้วล่ะ เพียงแต่ว่าตอนนี้ใช้ให้น้อยหน่อยจะดีกว่า แต่ต้มน้ำชาสักถ้วยแค่นี้ข้าทำได้ไม่มีปัญหาหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้านี่ อยู่ไม่สุขเช่นนี้ตลอดเลย!” โอวหยางเฟยมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างจนใจ “พอข้ามาถึงก็ได้ยินเรื่องของเจ้าเลย ทั้งยังได้ยินว่าตระกูลหลี่ร
