ซือหม่าโยวเย่ว์ปัดไม้ปัดมือพลางมองคนบนหลังคาพลางเอ่ยว่า “ท่านมาได้อย่างไรกัน”
“ผ่านมาทางนี้แล้วได้ยินเสียงเจ้าเข้าพอดี ก็เลยมาดูสักหน่อยว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นน่ะสิ เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้อาจารย์พูดได้ว่าผู้เป็นศิษย์พี่เช่นข้าเห็นศิษย์น้องถูกผู้อื่นรังแกแล้วไม่ช่วยประคับประคองเจ้า” อูหลิงอวี่ลงมาจากหลังคาพลางอมยิ้มพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์กลอกตาใส่เขา เธอไม่เชื่อคำพูดของเขาเลย
“ท่านผู้นี้คือใครหรือ” ลู่หมิงเห็นอูหลิงอวี่มีกลิ่นอายไม่ธรรมดา ดูสูงส่งน่าเลื่อมใสจึงเอ่ยถามขึ้น
“ข้าคือศิษย์พี่ของเขา ชื่ออูหลิงอวี่” อูหลิงอวี่พูดพร้อมรอยยิ้ม
“อูหลิงอวี่หรือ ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน” ลู่ยวนเอียงศีรษะครุ่นคิด
ลู่หมิงตกตะลึง ก่อนจะมีสีหน้าเคร่งขรึมแล้วคารวะอูหลิงอวี่พลางเอ่ยว่า “คารวะท่านผู้วิเศษ”
“ไม่ต้องมากพิธี” อูหลิงอวี่พูดพลางโบกไม้โบกมือ
“ผู้วิเศษหรือ อ๊ะ… ข้านึกออกแล้ว วันนั้นตอนที่พี่สามกลับมา เขาบอกว่ามีท่านผู้วิเศษลงมาจากเบื้องบนท่านหนึ่ง ที่แท้ก็คือท่านนี่เอง!” ลู่ยวนพูดอย่างตกตะลึง “คิดไม่ถึงว่าพวกเราจะได้เห็นท่านผู้วิเศษกับตาตัวเอง”
อูหลิงอวี่พยักหน้าให้นางเล็กน้อย หลังจา
