่หย่วนเอาไว้แล้ว ถ้าหากเจ้าให้ข้าดูบาดแผลของเจ้า ข้าก็จะมอบต้นหญ้าแรดอายุสองร้อยปีให้กับพวกเจ้า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางหยิบต้นหญ้าแรดออกมาต้นหนึ่ง
“ต้นหญ้าแรด!” พี่น้องตระกูลลู่เห็นสมุนไพรในมือซือหม่าโยวเย่ว์แล้วพากันร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ
“ตอนนี้จะให้ข้าดูบาดแผลของเจ้าได้แล้วหรือยังเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางมองลู่หมิง
“ได้สิ!” คราวนี้เขายอมรับปาก เพราะถึงจะไม่ให้เธอดูในตอนนี้ อีกประเดี๋ยวตอนให้รักษา เขาก็ต้องเปิดให้ดูอยู่ดี
ลู่ยวนก้มตัวลงแกะผ้าพันแผลออกจากมือของลู่หมิง แขนที่ถูกเปลวเพลิงแผดเผาจนดำเป็นตอตะโกปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
ยังดีที่ซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังล้วนมีจิตใจอันแข็งแกร่ง ดังนั้นถึงแม้ว่าจะตกอกตกใจกับแผลนี้ แต่ก็มิได้แสดงท่าทีตกใจ
ซือหม่าโยวเย่ว์เดินเข้าไปตรวจดูครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “มีวัตถุธาตุไฟหลงเหลืออยู่จริงๆ ด้วย แต่ยังดีกว่าที่ข้าจินตนาการเอาไว้อยู่พอสมควรเลย”
“นั่นเป็นเพราะว่าถึงแม้เปลวเพลิงของหลี่มู่จะมิใช่เปลวเพลิงธรรมดา แต่ระดับขั้นก็มิได้สูงมากนัก มิได้โดดเด่นเหมือนไฟพิสดารเหล่านั้น” ลู่หมิงพูด
ลู่ยวนมองดูท่าทางการตรวจอันจริงจังของซือหม่าโยวเย่ว
