แต่เมื่อพวกเขามายืนอยู่ที่ลานบ้านอันทรุดโทรมแล้ว พวกเขาก็ไม่อาจเชื่อมโยงกับตระกูลที่เคยรุ่งเรืองได้เลย
นี่เป็นเพียงแค่ลานบ้านเล็กจ้อยเท่านั้น เหมือนกับเรือนหลังเดียวในจวนตระกูลซือหม่าเท่านั้น แม้กระทั่งป้ายชื่อเหนือประตูก็ยังไม่มี
ลู่หย่วนเห็นความตกใจในแววตาของพวกซือหม่าโยวเย่ว์แล้วจนใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังพูดอย่างสุภาพว่า “ทุกท่าน ถึงบ้านข้าแล้วล่ะ เชิญทุกท่านเลย”
พวกเขาเดินเข้าไป เด็กสาววัยสิบหกสิบเจ็ดปีที่ดูคล้ายคลึงกับลู่หย่วนอย่างยิ่งออกมาจากภายในเรือน เมื่อเห็นลู่หย่วนพาคนแปลกหน้าแปดคนกลับมาจึงเอ่ยอย่างตกใจว่า “ท่านพี่ พวกเขาเป็นใครกันหรือ”
“นี่คือลู่ยวน น้องสาวฝาแฝดของข้า” ลู่หย่วนเอ่ยแนะนำ หลังจากนั้นจึงมองดูลานบ้านอันเงียบสงัดแล้วถามว่า “น้องหญิง นี่คือสหายที่ข้ารู้จักข้างนอก พวกเขามาเยี่ยมพี่รองน่ะ แล้วพี่ใหญ่เล่า”
ลู่ยวนเอ่ยด้วยสีหน้าสลดว่า “พี่ใหญ่เห็นว่าพวกเราเสาะหาต้นหญ้าแรดอายุสองร้อยปีกันไม่ได้สักที หลังจากที่ท่านออกไปเมื่อเช้า เขาก็บอกว่าจะออกไปหานอกเมืองน่ะ”
ลู่หย่วนได้ฟังแล้วร้อนใจขึ้นมาในทันใด จึงเอ่ยว่า “พี่ใหญ่จะไปที่นั่นจริงๆ อย่างนั้นหรือ! จะเป็นไปได้อย่างไรกัน!”
