ซือหม่าโยวเย่ว์คุกเข่าลงบนพื้นแล้วหยิบต้นหญ้าแรดขึ้นมา พลางมองพ่อค้าแล้วเอ่ยว่า “ต้นหญ้าแรดต้นนี้ขายอย่างไรหรือ”
พ่อค้าเห็นเสื้อผ้าที่ซือหม่าโยวเย่ว์สวมใส่และกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่าง มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นคนมีเงินคนหนึ่ง
“สามพันห้าร้อยตำลึงทองขอรับ” พ่อค้าพูดพลางยิ้มตาหยี
ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจว่า “เมื่อครู่เจ้ามิได้ตกลงจะขายข้าในราคาสามพันตำลึงทองแล้วหรอกหรือ”
“แต่เจ้าไม่มีเงิน และเมื่อครู่ข้าก็บอกเจ้าไปแล้วด้วยว่าราคาสามพันห้าถึงจะเก็บเอาไว้ให้เจ้า ตอนนี้คุณชายท่านนี้ต้องการซื้อ เช่นนั้นก็คงได้แต่ขายให้เขาในราคาสามพันห้าแล้วล่ะ” พ่อค้าพูดอย่างดูมีเหตุมีผล
ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะแล้วเอ่ยว่า “ต้นหญ้าแรดของเจ้าต้นนี้ขายได้มากที่สุดก็แค่แปดร้อยตำลึงทองเท่านั้นแหละ”
“คุณชาย ท่านอย่าพูดเหลวไหลสิ แปดร้อยตำลึงทองซื้อได้แค่ต้นหญ้าแรดที่มีอายุธรรมดาเท่านั้น แต่ของข้านี่เป็นสีแดงเข้มเชียวนะ ทั้งยังมีอายุกว่าสองร้อยปีอีกด้วย” พ่อค้ารีบอธิบาย
“ก็ใช่น่ะสิ ของเจ้านี้เป็นต้นหญ้าแรดอายุธรรมดา มูลค่าเพียงแค่แปดร้อยตำลึงทองเท่านั้นแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างมั
