่นใจ
“เหลวไหล เจ้าไม่เห็นสีของมันหรือ” พ่อค้าตะคอกเพื่อใช้เสียงดังเข้าข่มความหวาดหวั่นในใจตน
“ก็เจ้าย้อมสีเอาไว้นี่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้าอย่ามาป้ายสีข้านะ ต้นหญ้าแรดของข้าดูเหมือนย้อมสีแดงหรืออย่างไร เจ้าดูที่เส้นใบของมันสิ ล้วนเป็นสีแดงทั้งสิ้น! ถ้าหากย้อมสีแล้วจะเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรเล่า” พ่อค้าเด็ดมาใบหนึ่ง แม้กระทั่งด้านในก็ยังเป็นสีแดงด้วย
“ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าใช้วิธีไหนในการย้อมสี จึงทำให้แม้แต่ใบไม้ก็ยังเป็นสีแดงไปด้วย แต่ข้าว่ายังมีจุดหนึ่งที่เจ้าไม่รู้ ใบของต้นหญ้าแรดอายุเกินสองร้อยปีจะมีเส้นบางๆ สีแดงเพิ่มขึ้นมาเส้นหนึ่ง แต่ของเจ้าไม่เห็นจะมีเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางชี้ใบไม้
“เส้นบางเส้นไม่บางอะไรกัน เจ้ายังไม่เคยเห็นมาก่อนแล้วจะรู้ได้อย่างไรเล่า” พ่อค้าพูด
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่เคยเห็นมาก่อน” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามพลางยิ้มน้อยๆ
พ่อค้าเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเธอแล้วในใจก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาบ้าง เจ้าเด็กนี่คงจะไม่เคยเห็นต้นหญ้าแรดสีแดงเข้มมาก่อนจริงๆ หรอกกระมัง
“ต้นหญ้าแรดสีแดงเข้มมีเส้นสีแดงนั่นอยู่จริงหรือ” ชายหนุ่มผู้นั้นถาม
“ถูกต้อง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด หลังจากนั้นก็เห็นว่
