าอีกฝ่ายยังไม่ยอมรับ จึงเอ่ยว่า “ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ”
เธอผ่าเหง้าของต้นหญ้าแรด บริเวณรากยังมีส่วนสีเขียวอยู่เล็กน้อยจริงๆ
“ต้นหญ้าแรดของข้า!” พ่อค้าคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะทำเช่นนี้ อยากจะขัดขวางก็ไม่ทันเสียแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์โยนต้นหญ้าในมือลงบนพื้นแล้วลุกขึ้นปัดไม้ปัดมือพลางเอ่ยว่า “ไม่ว่าเจ้าจะใช้วิธีการใด ส่วนรากนี้ก็ไม่มีทางกลายเป็นสีแดงได้หมดหรอก”
“นี่…” สีหน้าของพ่อค้าเปลี่ยนเป็นไม่น่าดูขึ้นมาในทันที
“ได้… เจ้าถึงกับกล้าหลอกลวงข้า!” ชายหนุ่มชี้นิ้วด่าอย่างโมโห “ยังดีที่ข้ายังไม่ได้ซื้อต้นหญ้าแรดของเจ้า ไม่อย่างนั้นคงถูกเจ้าหลอกตายแน่!”
“เรื่องนี้ฟังข้าพูดก่อน…” พ่อค้าอธิบาย
“เฮอะ เจ้าคนหลอกลวง ต่อจากนี้จะไม่มีใครมาซื้อของของเขาอีกแล้ว!” ชายหนุ่มตะคอกเสียงดังลั่น หลังจากนั้นจึงหันไปหาซือหม่าโยวเย่ว์ แต่กลับพบว่าเธอได้จากไปเรียบร้อยแล้ว
หลังจากที่ซือหม่าโยวเย่ว์เปิดเผยความจริงแล้วก็หมุนกายจากไปพร้อมกับทุกคน แต่เพิ่งก้าวออกจากประตูก็ถูกคนเรียกเอาไว้
“สหายท่านนี้โปรดหยุดก่อน”
ซือหม่าโยวเย่ว์ฟังออกว่าเป็นเสียงของชายหนุ่มผู้นั้น จึงหยุดแล้วถามว่า “มีเรื่องอ
