่เป็นไรหรอก พวกเรามิได้มาเพื่อดื่มชาของพวกเจ้าเสียหน่อย รินน้ำเปล่าให้พวกเราสองถ้วยก็มิได้แตกต่างกันหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
อันที่จริงแล้วเธอก็มิได้อยากดื่มน้ำ แต่พูดเช่นนี้ออกมาเพื่อบรรเทาความอับอายขายหน้าของพวกเขา
“ก็ได้ พวกท่านรอสักครู่หนึ่งนะ” ลู่ยวนพูดแล้วเดินออกไป
ซือหม่าโยวเย่ว์มองมือขวาของลู่หมิงพลางเอ่ยว่า “ข้าได้ยินมาว่าเปลวเพลิงของหลี่มู่นั้นมิใช่เปลวเพลิงธรรมดา แผลไหม้มาหนึ่งเดือนก็ยังไม่หายอย่างนั้นหรือ”
“ใช่แล้ว” ลู่หย่วนพยักหน้า “ทุกครั้งที่กินยา แขนข้าก็จะดีขึ้นสักพักหนึ่ง แต่เพียงไม่นานก็กลับมามีสภาพเช่นนี้อีกแล้ว”
“ข้าขอดูแขนเจ้าสักหน่อยได้หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
