ข้าวของที่นี่คงถูกยกไปไม่น้อยเลยทีเดียว
“เจ้ารู้จักหลี่มู่ด้วยหรือ” ลู่หมิงตกตะลึงอยู่บ้าง ทันใดนั้นก็พูดอย่างนึกขึ้นได้ว่า “จริงด้วยสิ น้องสามคงจะเล่าเรื่องของพวกเราให้พวกเจ้าฟังแล้ว”
“ไม่ใช่ พวกเรารู้จักตั้งแต่ที่เขาภาพมังกรแล้วล่ะ พวกเราปะทะกับเหล่าผู้มีพรสวรรค์ของสมาคมนักหลอมยา ความสัมพันธ์ระหว่างกันคงจะดีไปมากกว่านี้มิได้แล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “พวกเจ้าจะไม่เชิญพวกเราเข้าไปนั่งสักหน่อยหรือ”
ลู่หมิงมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างประหลาดใจอยู่บ้าง จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ทั้งสองท่าน เชิญ”
พวกเขามาถึงบริเวณซึ่งควรจะเป็นโถงรับแขก แต่ที่นี่เหลือเพียงแค่ม้านั่งไม่กี่ตัวเท่านั้นแล้ว
“ข้าวของล้วนถูกคนยกย้ายไปหมดแล้ว พวกเจ้ารอสักครู่หนึ่งนะ น้องสี่ รินน้ำชามาให้แขกทั้งสองหน่อยสิ” ลู่หมิงเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์ดูไม่มีพิธีรีตองเลยแม้แต่น้อย น่าจะไม่ถือสาเรื่องแค่นี้
ลู่ยวนนั่งอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าแดงเล็กน้อยพลางเอ่ยเสียงค่อย “พี่รอง ในบ้านไม่มีใบชาแล้ว”
ลู่หมิงสะดุ้ง จากนั้นจึงรู้สึกสลดใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ยว่า “ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ พวกพี่ใหญ่แทบจะสิ้นเนื้อประดาตัวอยู่แล้วกับการรักษาข้า”
“ไม
