พวกซือหม่าโยวหยางเห็นคนที่เดินมาแล้วตาเปล่งประกายวาบ แต่ก็ยังพาคนไปทักทาย
“คารวะท่านปู่หั่วและผู้อาวุโสทุกท่าน” เขาพูด
ท่านปู่ของหั่วเจิ้งซิ่งและหั่วจือเหยียน ประมุขตระกูลหั่วคนปัจจุบัน เขายื่นมือมาพยุงพลางเอ่ยว่า “โยวหยาง เมื่อคืนพวกเจ้าได้รับบาดเจ็บกันบ้างหรือไม่”
“ท่านปู่หั่ว พวกเราสบายดี ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร” ซือหม่าโยวหยางตอบพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ
“เมื่อคืนตอนที่พวกเรารู้เรื่อง ค่ายกลป้องกันหมู่บ้านก็เปิดทำงานไปแล้ว ถึงแม้พวกเราจะเป็นจ้าววิญญาณก็มิอาจผ่านเข้าออกค่ายกลป้องกันได้ตามใจชอบ จึงมิได้ดูแลพวกเจ้า พวกเจ้าก็อย่าถือสาเลยนะ” หั่วเจิ้งซิ่งพูด
“ขอบคุณท่านปู่หั่วที่ใส่ใจ ทำให้ท่านต้องเป็นห่วงพวกเราเสียแล้ว พวกเราอยู่ภายในค่ายกลอย่างปลอดภัยดียิ่ง” ซือหม่าโยวหยางตอบอย่างมีมารยาท
“พวกเจ้าเก็บค่ายกลนั่นไปแล้วหรือ”
“ใช่แล้ว เพราะอีกประเดี๋ยวพวกเราก็จะไปเมืองวิเศษกันแล้วล่ะ จึงจงใจเก็บค่ายกลป้องกันไป”
“โยวหลิน ค่ายกลของเจ้าก้าวหน้าไปไม่น้อยเลย คราวนี้ถึงกับสร้างค่ายกลป้องกันที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้ได้ อนาคตนั้นมิอาจประเมินได้เลย”
ซือหม่าโยวหลินสีหน้าแปลกประหลาดอยู่บ้าง เขาเอ่ยว่า “ข้ามิได้เป
