้”
“ท่านอาเหริน เหตุใดคนที่อายุต่ำกว่ายี่สิบปีจึงมิอาจเข้ามาในเมืองวิเศษได้เล่า” มีสมาชิกตระกูลซือหม่าถามขึ้น
ก็เพราะเหตุผลนี้เอง พวกเขาจึงไม่เคยมาที่นี่กันเลย ส่วนพวกที่อายุครบยี่สิบปีแล้วก็ไม่มีเวลา จึงยังไม่มีโอกาสมาที่นี่
“นี่คือกฎที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ครั้งอดีต พวกเราเองก็ไม่ทราบเหตุผลเช่นกัน” ท่านอาเหรินนำทางไปพร้อมพูดกับพวกเขา
“หากผู้คนภายนอกอายุไม่ถึงยี่สิบปีก็จะเข้ามาไม่ได้ แล้วพวกที่เติบใหญ่อยู่ที่นี่มาแต่เดิมเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามอย่างใคร่รู้
“แหะๆ เรื่องนี้พวกเราก็ไม่ทราบเช่นกัน” ท่านอาเหรินอมยิ้มพูด
“หรือจะมีการกีดกันช่วงวัยด้วย!” เจ้าอ้วนชวีพึมพำ
พวกเขาพักผ่อนอยู่ที่ตระกูลซือหม่าหนึ่งคืน วันรุ่งขึ้นทุกคนจึงทยอยกันออกไป แม้กระทั่งสี่พี่น้องซือหม่าโยวหมิงก็ยังมาหาซือหม่าโยวเย่ว์กันแต่เช้า แล้วพาเธอกับพวกเจ้าอ้วนชวีออกไปด้วยกัน
เมืองวิเศษและเมืองอื่นๆ ก็ดูมิได้แตกต่างกันมากนัก แบ่งออกเป็นเขตเหนือใต้ออกตกและเขตกลาง พื้นที่เขตกลางเป็นถนนแห่งการค้าขาย ส่วนอีกสี่อาณาเขตนั้นเป็นพื้นที่พักอาศัย ซึ่งแต่ละตระกูลนั้นล้วนมีประวัติความเป็นมาและการพัฒนาอยู่ที่นี่ด้วย
มีเพียงแค่สมาค
