หม่าโยวเย่ว์กลับเปล่งประกายเจิดจรัสอยู่ตลอดเวลา
แล้วนี่จะไม่ทำให้นางตื่นตะลึงได้อย่างไรกัน!
“มิน่าเล่า พวกเขาถึงได้บอกว่าเขาเป็นตัวประหลาด เป็นปีศาจไปเสียแล้ว…”
ที่ริมทะเลสาบเล็ก เจ้าอ้วนชวีหลอมเตาอบเสร็จแล้วมอบให้กับซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “เจ้าลองดูสิว่าใช้ได้หรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูเจ้าอ้วนชวีที่ยุ่งอยู่ตลอดหนึ่งบ่ายกับอีกหนึ่งคืนแล้วหยิบผลไม้ทิพย์จำนวนหนึ่งให้เขาพลางเอ่ยว่า “ลำบากเจ้าแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่เคยรู้เลย แต่ตอนนี้เพิ่งได้รู้ว่าที่แท้แล้วการหลอมวัตถุนั้นยากเย็นถึงเพียงนี้”
“เจ้าลองดูสิว่าใช้ได้หรือไม่” เจ้าอ้วนชวีเองก็เพิ่งเคยหลอมของสิ่งนี้เป็นครั้งแรก จึงไม่แน่ใจว่าจะใช้การได้หรือไม่
ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บเตาอบเข้าไปภายในแหวนเก็บวัตถุแล้วเอ่ยว่า “ไว้ค่อยลองดูทีหลังแล้วกัน ตอนนี้ข้าจะไปเก็บค่ายกลก่อน พวกเราจะได้ไปเมืองวิเศษกัน”
เธอไปเก็บศิลากลของค่ายกล จึงพบว่าศิลากลจำนวนไม่น้อยเกิดรอยแตกขึ้น จึงส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ “ยังดีที่สัตว์อสูรวิเศษเหล่านี้ล่าถอยกันไปหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นค่ายกลนี้ก็คงต้านทานได้อีกไม่เท่าไหร่แล้วล่ะ”
เธอเก็บศิลากลทั้งหมดลงไป ส่วนคนตระกูลซือหม่
