“เช่นนั้นตอนนี้พวกเราจะทำเช่นไรกันดีเล่า” ซือหม่าโยวหลินขมวดคิ้ว
“หลังจากติดตั้งค่ายกลนี้แล้ว ที่ผ่านมาก็ยังไม่เคยใช้งานมาก่อนเลย คืนนี้พวกเจ้าจะได้เห็นพลานุภาพของมันแล้วละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างมั่นใจในตัวเอง
เธอศึกษาค่ายกลนี้มาจากซือหม่าหลิน เมื่อเทียบกับค่ายกลป้องกันของเขาภาพมังกรแล้วก็มิได้ด้อยกว่าเลยแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้ คนตระกูลซือหม่าจึงค่อยวางใจลง
ซือหม่าโยวหลินมองเธอ เมื่อเห็นรอยยิ้มอันมั่นใจในตัวเองบนใบหน้าเธอแล้วก็ลอบทอดถอนใจว่าเธอมักจะทำให้ผู้อื่นสบายใจโดยไม่ได้ตั้งใจอยู่เสมอ ทำให้ทุกคนเชื่อมั่น
ดังนั้นทุกคนจึงทำอะไรต่อไปตามปกติ คล้ายกับไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้เลย
เงาร่างหนึ่งถอยออกไปจากกลางทิวเขาแล้ววิ่งตรงไปยังเขาภาพมังกร ซือหม่าโยวเย่ว์มองไปยังทิศทางนั้นแล้วยกมุมปากยิ้ม ประกายหนาวเหน็บวาบผ่านนัยน์ตา
ณ หมู่บ้านภาพมังกร หลี่มู่ได้รับข่าวว่าพวกซือหม่าโยวเย่ว์มิได้ค้นพบเรื่องกลิ่นกล้วยไม้ ยังคงอยู่ที่ริมทะเลสาบเล็ก มิได้จากไปไหน
“หึ รอให้ถึงกลางคืนแล้วข้าอยากเห็นนักว่าจะมีใครช่วยเหลือพวกเขาได้อีก!” หลี่มู่พูดพลางหัวเราะเสียงดังลั่น
หงสยาที
