่ยืนอยู่ข้างกายเขาเอ่ยว่า “ศิษย์พี่หมี่ ถ้าหากคนรุ่นเยาว์ของตระกูลซือหม่าตายก่อนวัยอันควรกันหมดแล้วตระกูลซือหม่าจะมาหาเรื่องพวกเราหรือไม่”
“กลัวอะไรกันเล่า!” หลี่มู่พูดอย่างไม่กังวลใจเลยแม้แต่น้อย “ใครจะรู้เล่าว่าเป็นฝีมือพวกเรา พอถึงพรุ่งนี้เช้า กลิ่นกล้วยไม้ก็จางไปหมดแล้ว ถึงคนพวกนั้นอยากจะหาร่องรอยก็ไม่เจออยู่ดี ค่อยว่ากันเถิด ตระกูลซือหม่าที่ไม่มีคนรุ่นเยาว์จะยังได้เป็นขุมอำนาจชั้นหนึ่งอยู่อีกหรือ อย่าลืมสิว่าพวกเราคือสมาพันธ์นักหลอมยาเชียวนะ ใครจะกล้ามาหาเรื่องพวกเรากันเล่า”
“ศิษย์พี่พูดได้ถูกต้อง” อู๋เฟิงพูดอย่างประจบประแจง
“เช่นนั้นคืนนี้พวกเราก็รอดูฉากสนุกได้เลย!” หงสยาคลายความกังวลใจลง จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“อืม ตอนนี้ไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านให้เขาเตรียมเปิดค่ายกลป้องกันก่อนดีกว่า ไม่อย่างนั้นแม้แต่พวกเราเองก็จะแย่ไปด้วย” หลี่มู่ออกคำสั่ง
“ขอรับ ศิษย์พี่”
มีคนวิ่งออกไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว แต่พวกเขาย่อมมิอาจบอกได้ว่าเป็นเพราะพวกเขาพ่นกลิ่นกล้วยไม้เอาไว้ พูดเพียงแค่ว่าพวกเขาได้รับข่าวสารบางอย่างมา บอกว่าสัตว์อสูรเทพรอบๆ เมืองวิเศษจำนวนไม่น้อยมาถึงที่นี่แล้ว
หัวหน้าหมู่บ้านนึกสงสัย
