“เมื่อครู่นี้… ที่แท้คือสิ่งใดกันแน่”
ตลอดทั้งร่างกายของคนตระกูลซือหม่าเปียกปอนไปด้วยเหงื่อเยียบเย็นราวกับเพิ่งงมขึ้นมาจากน้ำ
“ช่างเป็นกลิ่นอายอันน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก…”
ทุกคนตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา แต่ขาเพิ่งจะยืนขึ้นมาได้ข้างเดียวก็ทรุดกลับลงไปเสียแล้ว
ถึงแม้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะยืนอยู่ที่ริมทะเลสาบ แต่เธอก็รู้สึกว่าตอนนี้ยังคงอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัว เกิดความหวาดหวั่นมาจากดวงวิญญาณเลยทีเดียว
และผู้คนภายในหมู่บ้านภาพมังกรต่างก็ถูกกดดันจนล้มลงเช่นเดียวกัน สีหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
มารเฒ่าและอูหลิงอวี่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล หลังจากที่สัมผัสความเคลื่อนไหวทางนี้ได้จึงรีบเหินทะยานมาอย่างรวดเร็วแล้วร่อนลงที่ริมทะเลสาบ เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ปลอดภัยไร้เรื่องราวจึงค่อยคลายใจลง
“โยวเย่ว์ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ” อูหลิงอวี่เดินเข้ามาหาพลางถามอย่างเป็นกังวล
ซือหม่าโยวเย่ว์หันหน้ามามองเขาและมารเฒ่า เมื่อเห็นความเป็นห่วงในแววตาของทั้งคู่ ความโกรธเมื่อครู่จึงเบาบางลงไปไม่น้อย
เธอชี้ไปยังผิวทะเลสาบพลางเอ่ยว่า “เกิดมาจากในนั้นน่ะ”
“ก่อนหน้านี้ก็ยังดีๆ อยู่เลยมิใช่หรือ เหตุใด
