จู่ๆ จึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นมาได้เล่า” อูหลิงอวี่ถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบจมูกพลางเล่าเรื่องที่ตนกลับมาแล้วขว้างก้อนหินเพื่อระบายความโกรธให้ฟัง
“ข้าลงไปดูหน่อยดีกว่า” มารเฒ่าเกิดความสนใจขึ้นมาจึงเอ่ยขึ้น
“ตาเฒ่า ท่านระวังจะเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่นะ” อูหลิงอวี่เองก็สัมผัสได้ถึงความแกร่งกล้าของกลิ่นอายเมื่อครู่จึงเอ่ยขึ้น
“ข้าเป็นคนที่ตายง่ายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ เจ้าเด็กบ้าอย่ามาแช่งข้านะ!” มารเฒ่าเอ่ยแล้วส่งเสียงเฮอะอย่างเย็นชา
“ท่านอาจารย์ ท่านระวังตัวด้วยล่ะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“อืม ถึงแม้ว่าสิ่งนี้จะมีกลิ่นอายอันแข็งแกร่งแต่ก็ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก” มารเฒ่าพูดจบก็ใช้พลังวิญญาณโอบล้อมตัวเองเอาไว้ ก่อนจะกระโจนลงไปในทะเลสาบ
“ข้าจะกลับไปที่เมืองวิเศษแล้วนะ เจ้าจะไปกับข้าหรือไม่” อูหลิงอวี่ถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้า
“รอให้ทางด้านเมืองวิเศษสงบลงแล้วข้าจะบอกให้เจ้ารู้นะ” อูหลิงอวี่พูด
เขาหยิบหินแม่ลูกก้อนหนึ่งออกมาแล้วแบ่งให้กับซือหม่าโยวเย่ว์ครึ่งหนึ่ง
“ได้สิ” ซือหม่าโยวเย่ว์รับหินแม่ลูกมา
“ข้าไปก่อนนะ เจ้าระวังตัวด้วยล่ะ” อูหลิงอวี่มองซือหม่าโยวเย่ว์ปราดหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นทะยานจ
