ากไป
ในขณะนี้เอง คนตระกูลซือหม่าจึงค่อยลุกขึ้นมาจากพื้นแล้วมองดูผิวทะเลสาบที่กลับไปนิ่งสงบดังเดิมก่อนจะเอ่ยว่า “เบื้องล่างนี้มีสิ่งใดอยู่หรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เล่าเรื่องที่ตนและมารเฒ่าคาดเดาว่าเบื้องล่างมีสัตว์อสูรร้ายอยู่ให้พวกเขาฟัง อีกทั้งยังคาดเดาว่าการจลาจลสัตว์อสูรวิเศษของเทือกเขาหมื่นอสูรก็เกิดขึ้นเนื่องจากอสูรร้ายตนนี้นี่เอง
คนตระกูลซือหม่าได้ยินข่าวนี้แล้วต่างตระหนกใจ แต่เพราะรู้เรื่องเบื้องล่างของเกาะลืมกังวลอยู่แล้ว พวกเขาจึงย่อยข่าวสารนี้ได้อย่างรวดเร็ว
“พูดเช่นนี้ก็หมายความว่าสถานที่แห่งนี้คงจะอันตรายเป็นอย่างยิ่งเลยน่ะสิ” ซือหม่าโยวหยางขมวดคิ้ว “พวกเราต้องเปลี่ยนที่ตั้งค่ายพักหรือถอยกลับไปไหม”
“ข้าว่าไม่จำเป็นหรอก” ซือหม่าโยวหรานพูด “ในเมื่อสถานที่แห่งนี้สะกดเจ้าอสูรร้ายนั่นเอาไว้ได้ ก็แสดงว่าที่นี่เป็นศูนย์กลางของค่ายกล ย่อมต้องเป็นบริเวณที่ปลอดภัยที่สุด”
“ข้าเห็นด้วยกับความคิดของโยวหรานนะ” ซือหม่าโยวหลินพูด “อยู่มาหลายปีขนาดนี้มันยังออกมามิได้ แค่ระยะเวลาสั้นๆ ไม่น่าจะมีปัญหาหรอก”
“ข้าก็ขี้เกียจย้ายเหมือนกัน ฟังจากที่เหยียนลู่พูด อีกไม่กี่วันการจลาจลนี้ก็น่าจะผ่
