านพ้นไปแล้วละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
หลังจากผ่านการหารือกันแล้วคนตระกูลซือหม่าก็อยู่ที่เดิมกันต่อไป ปกติทำเช่นไร ตอนนี้ก็ยังคงทำเช่นเดิม แต่ในใจยังคงหวาดหวั่นอยู่
วันรุ่งขึ้น คนของหมู่บ้านภาพมังกรค่อยๆ ทยอยมาเพราะอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ความเคลื่อนไหวเมื่อวานเกิดขึ้นจากอะไร แต่เมื่อพวกเขามาถึงริมทะเลสาบเล็กแล้วกลับเห็นเพียงภาพกลุ่มคนตระกูลซือหม่ากินดื่มกันอย่างสบายใจ
“ไม่มีอะไรหรอกหรือ” มีคนสงสัย
“คงจะไม่มีอะไรหรอกกระมัง ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะยังอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกันเล่า”
“กลิ่นอายเมื่อคืนนี้น่าหวาดหวั่นเหลือเกิน ลึกไปถึงวิญญาณเลยทีเดียว”
“ช่างชวนให้คนตกใจเกินไปแล้ว ข้ามานึกถึงมันตอนนี้ก็ยังตัวสั่นอยู่เลย”
“แข้งขาข้าอ่อนยวบไปหมด”
“แต่เหตุใดพวกเขาจึงดูเหมือนไม่เป็นไรเลยเล่า”
“พวกเขามิอาจรู้สึกถึงกลิ่นอายขุมนั้นได้หรอกหรือ”
“พวกเจ้าไปถามดูหน่อยสิ”
“เอาล่ะ ถามก็ถาม”
มีคนไปถามคนตระกูลซือหม่าจริงๆ แต่พวกเขากลับบอกว่าเมื่อคืนมิได้อยู่ที่นี่ เพิ่งกลับมาตอนเช้าวันนี้ จึงไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
“ข้าว่าแล้วอย่างไรเล่า ถ้าหากพวกเขาถูกกลิ่นอายขุมนั้นปกคลุมเช่นเดียวกัน แล้วจะยังผ่อนคลายขนาดนี้ได้อย่างไร
