”
“ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น”
“ข้าเคยได้ยินความลับบางอย่างมาว่าความจริงแล้วเทือกเขาหมื่นอสูรแห่งนี้สะกดอสูรร้ายตนหนึ่งเอาไว้ มันจะต้องเป็นผู้ก่อให้เกิดกลิ่นอายเมื่อคืนขุมนั้นแน่”
“เรื่องจริงหรือเท็จกัน”
“ถ้าหากเป็นเช่นนี้จริง พวกเราก็มิตกอยู่ในอันตรายกันหมดแล้วหรือ กลิ่นอายขุมนั้นแข็งแกร่งกว่าระดับจ้าววิญญาณขั้นสุดยอดมากมายนัก ข้าว่าอย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นระดับเทพแล้วล่ะ”
“ข้าไม่คิดอย่างนั้นหรอก” มีคนปฏิเสธ “ข้าเคยได้สัมผัสกลิ่นอายของสัตว์อสูรเหนือเทพที่เมืองไตรวารีแห่งอาณาจักรจันทร์ประจิมมาก่อนแล้ว มิได้ใกล้เคียงกับเมื่อคืนนี้เลย”
“หรือจะบอกว่าร้ายกาจยิ่งกว่าระดับเทพอีกเล่า”
“ดินแดนของพวกเราจะมีสัตว์ที่แกร่งกล้าเช่นนี้อยู่ได้อย่างไรกัน”
“ใครจะไปรู้เล่า!”
“เฮ้อ… ไปเถิด กลับกันดีกว่า อยู่ที่นี่ไปก็ไร้ประโยชน์”
พวกซือหม่าโยวเย่ว์กินอาหารไปพลางฟังคนเหล่านี้คุยกัน คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคนพูดได้ถูกต้องจริงๆ แต่พวกเธอก็ไม่อยากพูดเรื่องนี้ออกมา เพื่อเลี่ยงไม่ให้คนเหล่านี้ตกใจ
เมื่อเห็นคนเหล่านั้นจากไปแล้ว เป่ยกงถังจึงฉีกเนื้อย่างใส่ปากแล้วถามว่า “โยวเย่ว์ เมื่อคืนเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง
